
تو وهمی اگر
یا که جنونی
یا پُلی که از هرآنچه جهان است بگذرد
که حرمت شکن باشد
من با تو کوچ می کنم...
من تو را فرض کرده ام
تو را دیگر نمی توانم که بپرسم!
اگر طرد شوم
همچون شورشی در اشباع خیابان،
این قلب را
این ناهنجاریِ همیشه در گریز را
که سقط کیهان است
چگونه می توانم بگویم اش که تو زنده ای...!؟
تو در ابدی
و من ذلیل مرده ی این دم!
چه گزاف
چه باور نکردنی!
ای چون هراسِ اختگی، ناشناخته
ای دهانِ بازِ هوس زیر ناخنِ جسد
بخند! روی پیشانیِ عبوسِ من اینک...!
من در خروش شانه های خودم غرق می شوم
ای لذتِ ناهموار در دیده ی اشراق
که در تو خاموشم،
اسرارت را به من بده
تا افشای جهان باشم
چونان خاری در سایه ی کوهستان...
َ
حالا روبروی سرنوشت بایست
آنگاه که می بُرد گلویش را
به سلامتی تثلیث ها بنوش
ای عریانیِ غروبِ هاویه
و دکمه هایت را ببند و برو...
که من بازیافته ام
هرآنچه را که این شهرِ بی گذشته نوشیده...
ای شیونِ بلند قدِ جوانمرگی
در برهوتِ تو فتح می شوم
وهمی اگر
یا که جنونی
یا سراسر، خاک...
من در شهر تو
روی مزار خود ایستاده ام...
امین رحمتی