در تواضعِ خاموشی
آنجا که تاریکی را التماسی نیست
از صورت ها گریختم
مسحور آینه ها شدم
درّه ای مه آلودم
که افسون هایم بر باد رفته اند
دریا
این عالیجنابِ سالخوردگی
کز کرده کنارِ ساحلِ آتش
با یال های کف آلود
منتظر
زنی از خاکستر می آید
با دوستی های پنهانی
از این قصه ها خسته شدم
از شیب های ملایمی
که به سمت سپیدارهای عظیم
سقوط می کنند
راهی به قصه ای تازه باز می شود،
سرپناهی ست
گودالی
درون تپه های شنی
پلک هایم سنگین اند
و از این چکمه های روی ریگزار
شکوفهای در خیابانِ خون روییده بود
چشم گشودم،
دستانش را چیدم.
نیلوفرِ بغض،
رنگپریده و مسحور،
آنجا که نه کلامی بود
نه بخشایشی،
از مردابِ لبهایم
کوه را تماشا میکرد.
امین رحمتی
تازه