
مرا از بیم حادثه ها هراسی نیست
من از مرگِ حادثه ها می ترسم!
از این توفانِ شور
که وقتی فرو می رود در چشم ها
آواره ای ست در گریز
از سرزمینی غریب، میانِ هیچکس و حضور...
و آنگاه
رُخم از اشک شوییده می شود
چنان که چرک
در زیرِ دستانِ زنانِ رختشوی...
من در میان سیاره های گازی شکل
می توانم که هنوز "آشویتس" را به خواب ببینم
در روزگاری که زمین به اتمام می رسد
درون جمجمه های شکسته ی اجساد!
و انتظار چنان سخت توفنده می آید
که دل ها بیش از آنکه انسانی را به تماشا بنشینند
جنگ جهانی سوم را دوست می دارند
تک تک روزها را شمرده اند!
باید گذاشت که باشد
باید گذاشت که رخ بدهد
باید گذاشت در خیابان به فروش برسد
و مصرف بشود در گورستان،
آنگاه پستوهای درون دیده می شوند
چونان ردی بر پنجره ای ناصاف،
و لاروهای سفید
بیرون می آورند پنبه را از گوش های مان...
باید که بشنوم تا آنگاه که هستم
و ناشنیده بمانم تا آنجا که چنانستم!
در شبِ کوتاهِ شورِ بی حاصل
آخر من که پشت فنجانکی شکسته می خوابم
هیولای کیستم؟
من که از تنهاییِ صدهزاران تنها گریخته ام
کیست آن کس که
چشمانش در چشمان من ماتم گرفته است؟
ای تشویشِ وخیم تر از تشویش
ای آشوبِ از ریخت افتاده
سیه مرغ سپیده دمان!
طبخ ققنوس را در سرت اگر داری
نخست خیال را بکش
سپس خیالات را،
که مرا از بیمِ حادثه ها هراسی نیست
من از مرگِ حادثه ها می ترسم...
امین رحمتی