پژواکاندم اندامهایت را
در گوشهای مهلکهام؛
در شبی شهوانی، وقیح و جیغ،
به ضیافتِ بدنامان نشاندمت.
بر نردِ آسمان،
صورت تو را به هزاران تصویر تاس انداختم
شری یگانه بود؛
شهری شکوفا؛
سقوطی طولانی در دریای محض...
دیدم که دروغگویان
در آغاز، همهچیزند،
و پایانشان فقط شایستگیِ بازگشت
به دروغِ نخستین.
گیرم که قلبهای خسته پهناورند؛
غضب که بنشیند روی پیشانی
و بگویم: «از تو خستهام»،
پناه میبری به کجای جهان؟
به کدام جگر؟
غفلتِ عطرِ سردِ نمناکِ تنش
برای روحِ سرگردانِ من
سنگین بود.
ای آگاهیِ منظره، از من!
آنقدر تو را دیدهام
که به راز بازگشتهای،
و این حیوانِ خسته
آرام به من تکیه داده است—
به هیبتِ دخترانِ هتکحرمتشده
در سرزمینهای بیگانه.
به احترامِ این زبان،
که هرچه پوستش را بخراشم
چیزی از زیرش نمیروید؛
به احترامِ این تاریکی
که از نفس کشیدن
خسته شده است؛
و برای دستانی
که بیش از حد یقین داشتهاند
یک بار…
فقط یک بار…
مهِ آلوده
درخشان شو!
امین رحمتی