ویرگول
ورودثبت نام
aminrahmaty
aminrahmaty
aminrahmaty
aminrahmaty
خواندن ۱ دقیقه·۳ سال پیش

صورت های ماسه ای

تا سکوتِ پژواکِ آینده
کمی صبر کن!
تا پیروزیِ فراموشی بر حافظه...
آن گاه دیگر بیابان همه جا هست
و از خشونت عشق
صورت های ماسه ای را باد خواهد برد...

ثانیه ها که بگذرند
چیزی نخواهد ماند
که بشود زمزمه اش کرد در گوش محتضری
چونان درد جنینی
که کارد رسیده باشد به استخوانش
خواه از بوسه ی آرامِ یک خودکشی
خواه از دردسر تولدِ یک قاتل...
و زمان که تهی بشود از رخدادها
تو اقبال یک شعفی
در انزجار خودت
که هنوز امکان داری
هنوز وفادارانِ تو نومیدان اند
که مناجات ات می کنند
و آمین ات نمی گویند...

آخر چه چیزی مردم را نزدیک می کند به هم؟
الا در دوسوی لبه های زخم!
الا در سکس
برای تولید شکاکیت،
چه چیزی جز دوزخی زاده ای از عشق؟
و چه چیزی نزدیک تر از تهمت...!
ای قدیسه ی ملال
نامیرای میرایان!
بر شقیقه ی مرگ
تصمیمِ ماشه باش
و پلکی بزن
تا سکوت پژواکِ آینده...


امین رحمتی

۱
۰
aminrahmaty
aminrahmaty
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید