
ما، در میان دنیاها
مسافرانی بودیم
در قطار "جمهوری"
عقاید، آب بودند
که ریخته میشدند پشت سرمان
ولی مرگ
هرگز نمیتوانست
کسی را سالم به خانهاش بازگرداند...
زندگی
با همه مردگان همبستر میشد
اما در آغوش هیچکس نخوابید
غریزه
خیانتی دسته جمعی بود
هرگز نتوانست
هوا را آنقدر معتدل کند
که همنفس باشیم...
با بلیتهای ارزان سفر میکردیم
که آرای باطله مان بودند!
عطرآزادی
که از لای شیشههای نیمه باز میوزید
هرگز بویی نداشت
شبیه ادکلنهای "بولگاری"
که از کوپههای درجه یک مست مان میکرد
در کوپههای درجه سه
در دهان مان حتی
"اورانیوم" غنی میکردیم
برای تف انداختن
به صورت قطعنامههای سازمان ملل
در روزگاری که
فقر
تمام بلیتهای بخت آزمایی را
باخته بود!
جمهوری
تا استخوان گرسنه بود
شکست...
مرگ بر گوش "ونگوگ"
که خاموش کرد صدای جهان را!
در روزگاری
که "در انبوه شرمگین گناهکاران"
ابرها
میپوشاندند برهنگی آسمان را
نفت
حتی نمیتوانست یک لباس سیاه باشد
برای سالمرگ جمهوری!
میرفت در دهان خلیج
که نمیتوانست فارسی صحبت کند
برای ماهیهایی
که عزای عمومی گرفته بودند
و مرثیه میخواندند
برای پرندگان پرواز "655_دوبی"...
عروسکها میخندیدند
به حقوق بشر، روی آب...
آه! از گلایولها
که برگهایشان
لباس مرگهای دسته جمعی بود...
رودخانهها ورم کرده بودند
از فاضلابهای انسانی
و جنینهای سقط شده
از پدرانی با سکسهای سیاسی
با بیانیههایی
که شناسنامه شان بود!
سلطه، میل پوچی بود
و قانون نمیتوانست
هیچ نسبتی با ما داشته باشد
"نسبیت" و "فلسفه در اتاق خواب"
هیچ معنایی نداشت...
ما هستی را
از پشت شیشههای قطار جمهوری میدیدیم
نمیدانستیم
از دریچه کدام دنیا!
فقط فهمیده بودیم
زمین از وجود ما پاک خواهد شد
میخندیدیم
اما نمیدانستیم
هر کسی میخندید
شادی را از لبان داغداری میدزدید!
دور میشدیم
از خداوندی که بسیاری از مردم بود
و از برزخ
که نقشی بود برجسته
از رویاهای مان که برآورده نشده بودند
خورشید را خاموش کردیم
تا نفرت مان را نبینیم
که چگونه جای ماه را میگیرد
در ظلمت نیمروز
ما مسافرانی بودیم
در قطار جمهوری
در قرون آلودگی
جز اتم و پوچی
چیزی لای موهای معشوقهها نمیدیدیم
برفها که میباریدند
قدم میزدند
بر زمینِ بی عشق
و از تنهایی لذت میبردند...
ما چگونه میتوانستیم
چهرهی جهان را عوض کنیم
وقتی رشد کرده بود
بر پشت لبهای "چاپلین"
ما همه یک نفر بودیم
در وجودی صامت!
این قانون نبود
دستها
فرصتی بودند برای تغییر جهان
در زیر ناخن زنها
به گاهِ شیون بر مزار زندگی
"دی ان ای" جامعهای بالغ مانده بود...
جمهوری
سقوط کرد
عرق بود
از زیر بغل کارگران میچکید
تبخیر میشد زیر آفتاب
و مصونیت
پیراهنی تنگ بود
که فقط شرع میتوانست بپوشد
دموکراسی
رژ لبی قرمز بود
که قانون اساسی
به لبهایش میکشید
و اولین رای معشوقهاش بود...
ما مسافرانی بودیم
در قطار جمهوری
میان دنیاهای موازی
و هیچ ریلی نمیدانست
ملت
سنگریزههایی بودند
که دنیاها را جابجا میکردند...
امین رحمتی