می‌شنوم صدای خون ات را
این کلام شورانگیز
خرناسه‌ی منظم مرگ است
در تشنج قلب
این تنهایی جامد
که در خیابانی یکطرفه
به بن بست رسیده‌است.
رگ‌هایت کشاکش دهر است
مردگان در تکاپوی اند
زیر پوست دوشیزه‌ات
که از آسمان
نان و ماهی فرود آید
ولی در لجاجتِ فاشیستیِ یأس
که پستانِ مادر را بریده بود
نرم خویی گرگ‌ها
شیرشان می‌دهند
اوووووو
اوووووووووو...
این صدای طولانی زندگی است
میان زوزه‌ی گرگ‌ها...
اما من از رفتار رگ‌هایت می‌فهمم
که خالی ست
از ژرفای میل به حرارتِ انسان
هیچکس نیست
وارث ظرافت لباس‌هایت
اندیشه‌های خاک خورده‌ی لای کتاب‌هایت
گردن آویزهای سیستانی ات...
دردهایی سفیداند، استخوان‌هایت
چگونه در بطن شفافیت خویش
زجر می‌کشی؟
استخوان زائدی ست مرگ
که به تو متصل است؟
دور از تو نیستم
من سبکبارتر از تو نیستم
که به فراموشی متصلم
زانوهایت را که خم کنی
این تردید می‌شکند...
ما می‌میریم تا به خاطر آوریم
روزهای نزیسته را
آخرین امکان نگریستن را...
پلک می‌زنم
این کمترین ارتفاع است
برای زوال!
ای که زندگی‌ات
دشواریِ گریزپایی ست
با واژه‌ای تهی میان پلک‌هایم...
به عرض شانه‌هایم خیره می‌شوی
به خاطر می‌آورم
پیش از تو
سقوط کرده‌ام
از طول زندگی
بر کرانه‌ی رگ‌هایت...!
امین رحمتی
