شب بی شئ

در آن چشم انداز
که از رویای عاشقان
دور مانده است

با پرده ای در دست باد
با خرسندی از چیزهای مرده ی ناچیز

که نمی دانم
شبِ تنهاییِ زمستان
مرا چگونه به یاد می آورد

خودم را اختراع خواهم کرد

و در آن شب بی شئ
بر بلندای آرزو بایست
آن قله‌ی بی‌فاتح را
خواهی دید
تازیانه‌ای‌ست.

به هزار چشم موازیِ شب،
به سوسوی ادراک می گویم:

هر آنچه از عشق گفته ام،
در دست ستاره ای بوده است
یا سنگِ شهابی

که بگوید به من:

تو بیگانه ای
برای بدن های نامعلوم

امین رحمتی