.
ای کاش تو شایعه بودی
شبیه خون ماسیده بر دیوار زندان ها
که دنبال می کنیم رد انگشتانش را
به این امید که باز می گردند مردگان
آنچنان که پاها
ما را به گریز وا می دارند
در تکانه های گهواره...
تغییر جنسیت که می دادی
نمی رفتی پای چوبه ی دار!
در سکوت می مردی
در تاریکی که رنگ می باختی
چراغ مطالعه ات را روشن می کردی
به خاطره ها پا می گذاشتی
می آمیختی با بیزاری و انکار
به زبان من می رسیدی
تکذیبت می کردم
که نفی تو از عشق برتر است!
تو شایعه بودی کاش
مانند ریش های سفید شده روی صورتم
لمست می کردم که بزودی می آیی
زبری عمر را می فهمیدم
که هر انتظار می تواند چند سال باشد مگر؟!
آینه می گفت: ابدیت...
انکارش می کردم
انکار...
آینه...
انکار...
از دستان من انقدر عبور می کردی
که صورتم می شد سپیده ی صبح...
چنان که مادری
می کاود سنگ قبر فرزندش را
گلاب می ریزد که ببویدش
ساییده می شود صبوری اش
نمی یابدش
دامن بر می چیند
می رود تا قرار پنجشنبه ی بعدی...
شایعه بودی کاش...
خسته ست حقیقت تو
تبسمی ست زیر نقاب
حقیقت تو فرزندی ست
که می شود روزی سرباز امپریالیسم
همین لجاجت ذهن من است
که هی به نوک زبان نیش می زند
انکار...
انکار...
امین رحمتی
