درون دلِ خسته ی من
مرگی ست
که به صد آوازِ فریبنده
"سیرن ها" نتوانند
این زنپرندهماهی را
وسوسه ی زندگی ببخشایند
حالا
روی شاخههای درختِ تناور من
نشستهای،
تا پاهای گرمَت را
فرو کنی
در استخوانهای چهارفصلام
اما من،
تمام خیالاتم را فریفته ام
و تو
لانه میسازی
تا بکاری تخمِ آینده را
دریغا!
که در جوانهی بهار
جوانیِ من نیست
ریشه های من
اما
چرا
هنوز
خواب می بینند...؟
چگونه می توانم بگویم که عاشقم
اما هنوز
کلمات آخرین را نگفته باشم
چگونه می توانم بگویم
سقوط
نکرده ام
وقتی که باغبانِ معنای من
سطل های پر از انجیر را
می ریزد
درون چشم های سیاه تو
در این بی پیکری ام
که نه غربت تن
بلکه تبعیدش بود
بدون آنکه بتوانم گفت
من هنوز اینجا هستم
دیگر
چه فرقی می کند
پیراهنم
ساتنی سرخ باشد
یا خاکستری بر اندام آسمان؟
که درون دلِ خسته ی من
رمزی ست
روی سنگ های باران خورده
در حافظه ی سومِ خورشید
و آوازی
بی وزن
که در حنجره ی یک پرنده ی منقرض
گیر کرده است
امین رحمتی
