
در #زندگی_بعدی، می خواهم "آه" باشم
اسبی در انتظار سوار. آکندگیِ مرگ از نهر تنهایی. پروازی پنهان زیر بال های پرندگان. آبِ خشکیده در گلوی عمیقِ رُس های هیرمند. تشنگی هامون، در شیرهای ماسیده بر سینه ی نخل ها. میل دردناک درخت ها به ریشه هایی که زمین ثمرهاشان را می مکد. خنکای تاریکِ اتاق از وزیدنِ سقوطِ تنهایی. استخوانی نمناک، روی پله ی خانه ای متروک، که از گلوی خاطرات پایین نمی رود. عبور چروکیده ی بویِ شاهدانه ی وهم در مِه و َدمه. دلتنگی هایی که پناه می برند به آشیانه ی خالیِ جغدها. دلتنگی های زمستان که می سرد از برف ها و گیر می کند لای فنس های بهمن گیرِ البرز. صدای شکستن شانه های درختان، پس از دروغِ سبزِ گرانبارِ جوانه از پرهیزگاری بهار، که بهار علفی سمی بود در دستان دخترکی که رویاهایش را می خشکاند. بلوط فرسوده ای که بر خاک می افتد، غلت می خورد، سقوط می کند از چشم های زاگرس ، می رود زیر پاهای گوسفندانی که دیگر اشتیاقی ندارند به بلعیدنِ زیستن، به طعم اینِ تهیِ گس. آخرین جنازه، که بر زمین مانده، آخرین گل تشییعش می کند، با هم دعا می کنند، مرگِ از این پس همیشه تنها را...
امین رحمتی