ویرگول
ورودثبت نام
aminrahmaty
aminrahmaty
aminrahmaty
aminrahmaty
خواندن ۱ دقیقه·۲ سال پیش

رقصِ دشوارِ سبکباری

من خاطراتم را
با روزهای نیامده بنا می کنم
با عاشقانه هایی که دهان شان را از دست داده ام...
تو بگو غمت چیست
تا بگویم وطن ات کجاست
بگو ملال ات کجا برهنه شد
تا بگویم شب ات کجاست
ای گریسته بر تاریکی...
که بزودی
چشم های مهربان ات را
می ستانند از تو
با پلک هات
که ضربه های خودکامه اند،
و لبخندهای نابهنگام ات
در عریضِ جهان
دیوار های مضاعف...

وقتی گوش های جهان
دیگر اغوا نمی شوند
صدای من از کجا به گوش های متروک تو می رسد؟
کوه ها
پیش از میل تو
پیش از قصد تو
پیش از شنیدن وعده های تو گریخته اند
و زمین را پیوندی نیست
که بر گردن بگیرد برف های زمستان را!
آخر حرف های سفید

پیراهن نمی شود برای روزهای سیاه!

تا آنجا که استخوان هایم
از من امتناع کنند
و جای انگشتانم
چونان سم ورم کرده ی اسب ها
روی دیوارِ خانه های اجاره ای به من طعنه می زنند،
زخم ها باز می شوند
رو به رقص دشوارِ سبکباری
رو به خنده های معرکه...
و شب  که برای همه یکی ست
برای من
چشم پوشی ست
و دره ای که مرا در آغوش می گیرد...


امین رحمتی

۳
۰
aminrahmaty
aminrahmaty
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید