
دیگر برای همه چیز دیر است دریا،
از اینهمه بامداد بی نصرت می شود فهمید
تیک تاک ساعتم می گوید نجنگ!
پس از اینهمه غرقابه ی عناد
که عشق عناد بود
که زن
آزادی
مذهب
که حتی زندگی عناد بود،
حالا وقت شکست است
دیگر فقط مردگان سلحشوران تواند...
وقتی گل ها
دیگر از شدت تابش آفتاب خسته اند
یعنی حتی برای زیبایی هم دیر است...
صدای اینهمه خطر:
ناقوس
سوت قطار
تصادف زندگی
را نمی شنوم دریا!
که آدمی فقط "خیال می کند!"
به درخت لاغری می ماند از خوشبختی
که می داند اگر اشک هاش را بخشکاند
دیگر حتی برای ثمر دادنش دیر است...
و من ضمیرم را
همچون دانه ی بی جوانه ای کاشته ام زیر خاک
که می دانم حتی برای درخت شدن دیر است...
من هنوز از گرد راه نرسیده بودم
که اسب ها بر من تاختند
شمشیرها بر من بدن شدند ب ر ی د ه ب ر ی د ه
کتاب ها مغزم را به تاراج بردند
و به ربات ها آمیختم،
که تمام تاریخ من بوی فلز می دهد
و همیشه از دورها به من شلیک می شود،
من از دورها متنفرم
"من از تمام آنان که از دورها می کشند، بیزارم!"
و خدا چقدر دور است دریا!
که هر روز مرا می کشد
که هر روزِ من دیر است...
چیزی بیش از نیمی از سرنوشتم را ندیده ام،
که تنهایی می کاهید از من
چنان که صیادان
تو را یک ماهی یک ماهی کوچک تر می کنند دریا...
می توانی بیابی بقایای مرا
در میان لاشه های صنوبر و بلوط
که رودها به سمت تو می کشانندم
و آنگاه خواهی دید
دیرینه مردی
دلواپسی هاش هنوز می تپند در هیمه اش...
سی و سه برف بر من باریده
اما دیگر برای زمستان شدنم دیر است
چنان که تو سی و سه قطره فاصله داری
تا اقیانوس شدن دریا...
باید برهانم خودم را از اینهمه حرف،
که به سستی متصلم
که هنوز به گریستن توانایم
چنان که "هاجر" به بیابان "برسابه...!"
همیشه پنداری بوده ام از سایه
که برای آفتاب شدن دیر بود
و برای آدم شدن دیر است...
باید برهانم خودم را
نصف شب است دیگر
و حتی برای مردن دیر است دریا...
امین رحمتی