ویرگول
ورودثبت نام
aminrahmaty
aminrahmaty
aminrahmaty
aminrahmaty
خواندن ۱ دقیقه·۵ سال پیش

دیوار برلین

همه از یک جایی به بعد می شکنند!

پل ها پس از عبور از آخرین عابر

که نمی خواهند به جهان بازگردند دیگر...

فلسفه با اولین "چرا...؟"

و آدمی وقتی می خواهد دوست بدارد

و سیبی قرمز را که به دست می گیرد

نمی داند جهان را به چند تکه می تواند تقسیم کند

و چنان در رگانش پلاسیده می شود

که بی رمق

به دنبال شکار استخوان هاش خواهد رفت

و می شکند...


دیگر به اینجایم رسیده است!

کمی بالاتر از پیشانی...

چنان که اگر مگسی ناپیدا

بخواهد از چاهی برود بالا

بیم افتادن است او را

که در اعماقِ متبرک

دلوی نباشد که بکشاندش به سمت نجات...

و من چونان بغضی شکسته ام

که هی فرو می ریزم از تکانه های شانه ها

و زمین نخورده زخمی می شوم...


در این باستان شناسی ناطق

که کلمه دارد نشت می کند

از سرب اندوهان شکسته ام

در این هستیِ "هرکی هرکی" الکی...

در این هستی، در این جنایتِ همیشه احتمالی

مانند تیر خلاص که ارزان ترین گلوله است

نمی دانم طرف کی ام،

دارم از چه سخن می گویم؟

آخر با استخوان مرده

که سبک و سنگین نمی کنند دنیا را!


در این مرضِ ملی

که حقیقت آونگی ست

بین شایعه و اتفاق

روح ها بیشتر می شکنند

وقتی هر قدم که بر می دارند

بعد از چهار میلیون سال

می رسد تازه به جای پاهای خوک و کفتار و کرگدن...

و در این میانه شاید پرنده ای باشد

که تخمی بگذارد در بانک های سوئیس...


آقای الف!

سرنوشت ها همه شبیه هم اند

هرچقدر هم که لبخندت را کش بدهی

آخر بر گوشه ی لبانت می شکند...

بیهوده عهد نبند با شادی،

مگر نه عهد هم

"دیوار برلین" است؟


امین رحمتی

۱
۰
aminrahmaty
aminrahmaty
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید