
به سمت تو می آیم
شبیه تصمیمی که می رقصد
در میان رویایی که می افتد از پنجره،
و تنها تَرَک های پیاده رو هستند
که نزدیکم می آیند...
اما چیزهای زیادی هستند
که مرا دور می کنند از تو
مانند زمانی که پیش تر دارم می زیم
و زمان مرا با خودش خواهد برد
یا وقتی که با زبان پیکار می کنم
که باز شناسد انسان را از انسان،
و دورترین شان ضرورتِ وفاداری ست...
در جهانی که در اتحاد با انگل هاست
وجمهوریِ حشرات،
و بادی که می رود از آن سوی ماورا بیرون
تا جایی که انتظار انسان را می بلعد
هیچ اتفاقی رخ نمی داد اگر نمی بودم
هیچ اتفاقی هم رخ نخواهد داد اکنون که هستم
پس تفاوت چیست؟
تو!
و این کلمه که جای ما را گرفته است
خاموش...
چونان شبِ پیش که مرده بود جهان
و حالا
سایه، غرامت تاریکی ست...
زیر این شعله ی افراط
در هرزه گردیِ کیهانی
از کلمات ناگفته
دارم دهان دوزخ را می جویم!
چونان جاودانه نهالی که به زانو افتاده بر لب پرتگاه
تا در ستایش مغاک
بی هراس از عمقِ عقوبت
در تالاب قورباغگان
از آن تقدیر بزرگ سخنی بشنود
که هرگز به اندازه ی خزه ای حتی، سبز نبود...
اما تو
که بوی قرن ها را بر تن ات داری
سخنی تازه تر خواهی داشت
آنگاه که آدمیان
از فراسوی فریادها می آیند
در پس خون های ریخته
سرمست از شادیِ بسیار...
و من در این مرگْ سویی
به سمت تو می آیم...
امین رحمتی