ویرگول
ورودثبت نام
aminrahmaty
aminrahmaty
aminrahmaty
aminrahmaty
خواندن ۱ دقیقه·۶ سال پیش

در ضمیر تو

به یاد آور!

تو، آغوش به دنیا آمده بودی

اما خالی بودی همیشه

چنان که دریا پس می زند غریق را...

و من که غرق شده بودم

فهمیدم، آدمی در مرگ رشد می کند

این تکه گوشتِ سردِ پلیدِ مزاحم

آنگونه می روید بر تن

که خزه بر سنگ...


به یاد آور!

تو حتی نمی دانستی

آغوش

بوی هوای تفته ی بیابان های جنوب را دارد

یا دره ای که می فشارد دندان

بر نمناکیِ بلوغ!

آمدی کنار تنهایی ناشناخته ام

که هماغوش مرداب ها بودم و گردباد

گفتی: چگونه زیستی؟

گفتم: دریغِ تو بودم!

به یاد آور...


در جستجوی تو بودم

حتی در مرگ

در آن چهل سالگی که فقط تو می دانستی

و هرگز نیامده بود!

چونان بادی

که می گشاید درهای نیمه باز زندان را...

شاید در رویای سربازان انگلیسی

روی تخت خواب دخترکان جنوب

سقط شده بودی...

به یادآور...


تو آداب تدفین مرا

خوب می دانستی

آنگاه که فرو می بستی دیدگانم را

و آخرین مشت خاک را

بر دهانم می ریختی

در گوشم نجوا کردی:

من همیشه در ضمیر تو بودم

به یاد آور...


امین رحمتی

۰
۰
aminrahmaty
aminrahmaty
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید