
جانِ بردبارِ سایه ی درخت، کنار اشک هایِ آب. احساسِ نفسِ کارگران معدن، در کوه های زغال سنگ، که در رویاهای شان رودهای جاری اند. ژرفایی که ماهی ها در آن می آرامند. چکامه ی اندوهِ پنهانیِ سپیده دمانِ دوردست. شبِ فریاد، که کسی در دهانش او را نمی پذیرد، که زبان، ضربان خونینی ست، در بامدادِ سکوت. چشم های گمشده ی شب، زیر ترس مبهم اش از ستارگان. شیداییِ گریختنِ ماه، به شانه های خسوفِ تنهایی، وقتی که بغض ها تکانشان می دهند، و می افتد در نسیان نهرهای نجواگر. پاسخِ سوالی ازلی که نمی دانم چیست، در لحظه ی میانِ همهمه ی مرگ و اولین منظره ی فراموشیِ ابدی. قطرات اشکی، که هیچکس هرگز برایم نخواهد ریخت، پس از غبار شدن زیر پلک های آخرین بازمانده ام. آخرین خاطراتِ انسانِ اولین، که از پنجره ها می وزد در گوش آخرین انسانِ محتضر، در بستر عزیمت این کلمات، به سمتِ دیدارِ آن جاودانه ی منتظر. رایحه ی مرگ...
امین رحمتی