ویرگول
ورودثبت نام
aminrahmaty
aminrahmaty
aminrahmaty
aminrahmaty
خواندن ۱ دقیقه·۱ سال پیش

دروغ هایی پر از براده ی آهن

چنان دوستت نمی داشتم
که در تاریکی هایم رهایت کنم
تا دست هایت را کشف کنی
کنار همدستانت

برای برکه
که یاد گرفته آغوش اش خالی بماند
سایه های درختان
و انعکاسِ صورتِ آدم را
با دهانِ غوک، صدا می زند
ای هرزه های چهار فصل
من عهد بسته ام
با یخ!

پس آفتاب را به تو بخشیدم
که ذره ذره باورم کنی
تا فروپاشی ات را جشن بگیری
و صبح روز بعد را...

اما
چه مانده در غبار پیراهن؟
شبی پر از فتنه های لطیف
دروغ هایی پر از براده ی آهن!

برو با دهان های بسته بخواب
ای پسته ی کوهی!

تو اعتراض باد را نمی فهمیدی
وقتی از موهای تو رد می شد
و به عهد صخره ای وفادار مانده ای
که خیانت های مخملی آنجا ریشه می زنند
اما
این آبشارِ فصلی می داند
ریشه ها را کجا بخشکاند

دروغ های تو پنهان نمی مانند، هرگز!
که در من معبدی ست
پر از بوداهای مفرغی
پر از خداهای مفتولی!



امین رحمتی

۳
۲
aminrahmaty
aminrahmaty
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید