تو در من چیزی جا گذاشته ای،
تیشه ای را
درون جمجمه ام!
می دانم دست هایت زنجیر اند
و ناعادلانه تر از هر زنی
محکوم شده ای
به داروهای آرام بخش
این زمزمه ی نهانی شهر است
نقاب
از چهره ات که برداری
همه چیز از دست می رود
اگر از اول رخ نداده بود...
اما بیا!
به صورت ما سری نباشد اگر
به سرو خانه ی ما پرنده نباشد...
و در آغوشِ من تنی نمانده باشد اگر
ای درنگِ بی تاریخ!
تو نگفتی و شکستی
من نگفتم
و اصوات
گلوی قصد را نبرید اند
به محض ریزش یک "نه"
از دهان تو،
حرف "ک"
در میانه ی شکل
حفره ای ست
که پر نمی شود دیگر
و پادشاهی
نشسته در سر من
که ویرانه های شهر را
هر کدام را
پیغامی داده است
اما نمی رسد به تو
حتی یکی خیابانِ تیزپا
و خیال می کنی
که از بالکن خانه ات
آفتاب مرا به تو نزدیک می کند!
تو چندمین
دیوارِ خانه ی این شهر بوده ای؟
حالا
جمجمه ام را که بردارند
یک حجمِ خط خورده از بودن
سه خراشِ نا هماهنگ است
بی
بی
نهایت...
امین رحمتی
