ویرگول
ورودثبت نام
aminrahmaty
aminrahmaty
aminrahmaty
aminrahmaty
خواندن ۱ دقیقه·۳ سال پیش

دردهای مقرنس

تا حالا آنقدر دور رفته ای
که برسی به مرز خشونت یا خون؟
در مغاکی چنان ژرف
اعماقی چنان ناگفتنی
که ماهی درونِ اقیانوسِ بی استخوان...
دقیقا در میانه ی انسان!؟
من درون مفاصل مان
آنجا که سوگندِ وفاداری ست
آنجا که بی گناهی به بی گناهی می پیوندد
در میعادِ ستارگان
خواب دیده ام
شهری را که درد محافظت می کند
نه خدا را می خواهد
نه خودکامه را...

این دردهای مقرنس
که چسبیده اند به طاق سینه ام
تنها هنرِ تاریخ است
و تسلایی نیست، که غرامتش بدهد!
سگ های خیابان گواهان اند
که ما آدمی بودیم
و آدمی چه بود، الا درنگی!
ای دست های آلوده!
و این داغ را هیچ تگرگی نخواهد کوفت بر سرمان...

در این زفافِ ثانیه ها
این ولادت مهیب
که تنها نفرتش معجزه است
ما آمده ایم از دورها، جایی شبیه محو
تا باور نکنیم
تا شاهد آن باشیم که هیچ اتفاق نمی افتد
که خورشید هم در مالیخولیای خودش
رها شده
و آتش گرفته در یادمان تبعید اش!
سایه ها دروغ می گویند که چیزی در راه است!
و استمرار حقیقت فقط تا آنجایی ممکن است
که روی پاشنه ی کفش های مان بایستیم
و نبینیم هیچ کوهی را...
اما، کوه ها چه بسیارند
چه مرده هایی که کوهی شده اند
تلنبار!

تا حالا اینقدر دور رفته ای
که زبانت گره بخورد
در مرز خشونت یا خون؟
آنجا که حتی پاشنه هایت را نخواهی
شیپور ات را بنوازی در برهوتی خاموش
در آنجا که هیچ نخواهی
حتی زمزمه ای را؟


امین رحمتی

۱
۰
aminrahmaty
aminrahmaty
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید