خونخَند

پیش از آنکه تو فکر کنی
امیدِ آخرین را کشته ای،
از آغازِ آینده
در مغز نخستین آدم
درون سینه ی دیوار
خفاش ها می گفتند
چیست آن تاریکی
در انتهای شادیِ غار

پیش از آنکه درخت فکر کند
شاخه هایش چرا
از اینهمه تنهاییِ هم شکلِ بی پایان
بالْ کورانه شکسته است،
پرآواره نسیمی خواهد گفت
جنگل است که مغلوب است!

به آرامش رسیده ام اکنون
اما هراسی چنین را
هرگز نیازموده بودم

حتی فکر می کنم
زیباتر شده ام
که خیابان را ترجیح می دهم
به صورت خودم

تو اما
خونْخَندِ خودت را
به چشمان چه کسی ریخته ای
که در دَنگْ دَنگِ سکوت
گِلشور می روی
میان سایه های لخته شده باد...

ای پلکِ هزاران جهانِ شکسته،
چنان که نور
از چشم های سوخته می نگرد به خویش،
بر من بتاب و بازتابم نکن
که خشم ام نادیدنی ست!
لکه ای ست سیال در عروقِ زیستن
که با هیچ وزنی نمی ایستد در تو،
پس می گذارم ات در خلأ
که نتابیدنم برسد به تو

انفجارم در حبابی که...
هزاران در ام در اتاقی که ...
تو بیرونِ چه ایستاده ای
در هوایی که
شوره زارم درون صدا
درختانِ بی ریشه ام در خواب

نفس هایم
خالی کرده اند
خانه را،
می خندم
و جهان را به عقب می کشم
پیش از آنکه تو فکر کنی...
و دست ها را
نه می گیرند، نه رها می کنند
می شکنند!
و من هَرَسک فکر می کنم
انسان است که مغلوب است...



امین رحمتی