خط خون

پلی برابرم بود
که از آن بگذرم
اما نگذشم
نه چون چیزی منتظرم نبود
در آن سمت اش،
بلکه من
دیگر
رمقی
نداشتم

وقتش رسیده
شما بروید
و مرا با خیالاتم تنها بگذارید،
که عشق
رفتن بسوی دیگری ست
اما نفرت
از هر سوی ممکن بازگشتن است

این روزها
از تمام اسم هایی که نام مرا می دانند
بیزارم
همه می خواهند که مرا بفروشند
بدنِ انسانی اندکی فاسد را
اما من
جنگلی هستم
که هیچ پرنده ای در آن نخوانده آوازی

دست هایم را
که می فشارم به هم
کوهی ست
که هی  می گوید به من
نمی شود!
نمی شود!
اما از لای انگشتانم که می ریزد
تازه می فهمد
چگونه می تواند تاریخ
سرش را بچرخاند
و پلنگی از دهانش بیفتد بیرون
تا شاید آنکه زنده مانده است
همچون آنکه خورده شده
سزاوار نامی باشد...

اما نامداران را
که بپرسم
سرنوشت چیست؟
می گویند:
آخر خون را
با خط خوش که نمی نویسند،
نام، چیزی ست
که وقتی خالی می شوی از آن
تاریخ سرت را بالا نمی گیرد

از همان آغاز
باور نداشتم این پل را،
من در خودم
فرو می افتم،
دانه ای نامرئی
که در هر کجای جهان
همزمان می روید
و شکوفا نمی شود...


امین رحمتی