میخواستم بدانی
که زیستهام.
نزیستم!
که ترس را نبینی،
و تشویش را.
پوست
حافظهی دیگریست؛
حدِّ زبان را
خواهد شکافت؛
روزی.
و زمان
به استواریِ خویش
میشکند.
اما
راه یکیست؛
کوه را به طعنه بنگریم
یا دریای ژرف را.
درمیان هزاران انسان
و هجومِ روشنا
نبودنِ من،
آشیانهی مرغانِ مگسخوار...
آرام بگو،
به نرمیِ زوال،
دروازهی عشق
به روی چه کسی
گشوده خواهد شد؟
خون که بگریزد،
نفسی بیرونافتاده،
و چیزهایی
که نمیدانم.
امین رحمتی