ویرگول
ورودثبت نام
aminrahmaty
aminrahmaty
aminrahmaty
aminrahmaty
خواندن ۱ دقیقه·۲ ماه پیش

حافظه ی پوست

می‌خواستم بدانی
که زیسته‌ام.

نزیستم!
که ترس را نبینی،
و تشویش را.

پوست
حافظه‌ی دیگری‌ست؛
حدِّ زبان را
خواهد شکافت؛

روزی.

و زمان
به استواریِ خویش
می‌شکند.

اما
راه یکی‌ست؛
کوه را به طعنه بنگریم
یا دریای ژرف را.

درمیان هزاران انسان
و هجومِ روشنا
نبودنِ من،
آشیانه‌ی مرغانِ مگس‌خوار...

آرام بگو،
به نرمیِ زوال،
دروازه‌ی عشق
به روی چه کسی
گشوده خواهد شد؟

خون که بگریزد،
نفسی بیرون‌افتاده،
و چیزهایی
که نمی‌دانم.

امین رحمتی

۰
۰
aminrahmaty
aminrahmaty
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید