.
ای شادی نوخاسته در من
که نشسته ای چون سم اسب ها در برف!
در این توطئه که بر جای می گذاری
نمی دانی هرآنکس که می میرد
کاسته می شود
شمار
ق
د
م
ه
ا
ی...م...؟
برسم به آخرین قدم
از من فقط جراحتی می ماند
به طول لبخند کودکی
در آخرین عکس خانوادگی...
لبخند بزن دلبندم
عمیق تر کن جراحت مرا
اما هنوز شاهرگ حیاتم را نبر
در انبوه شاخه های درختان
منم که خشکیده ام
بردار نازک خیالی ام را
دلیل بتراش از من برای زیستن!
مگر یک لانه ی تهی در باد
چه دارد که نمی افتد بر خاک
جز پرنده ای را که از دست داده است؟!
انتظار!
انتظار...!
به تبسم که می رسی
عمیق ترین جراحت است
"سیاهمرگ ام" را ببُر
فک ام که می لرزد
برای آخرین اقرار به زیستن
شغال های اندیشه ام خطابه می خوانند:
چه سال ها که گریه کردم و چیزی عوض نشد
نه تنهاییِ اشتراکی عشق
در شکلک قلب
نه بوی زنان مرده در من...
گویی همیشه در راه است
این غمِ مسدود!
رودها مرا ترک کرده اند
چگونه درآمیزم با "سدرون"
ای شفق
ای نشان بی مرگی...؟
قلب من دریا بود
لبریز بودم از اعماق تنهایی
و نمی دانم
آن ها که امید را در من می جستند
خود غریق چه بودند...؟!
لبخند های طویل خیابان...
پرنده ای نوک می زند
آخرین عکس خانوادگی را
از جراحت دانه می چیند...
#امین_رحمتی
شعرتازه
