
.
تو در این جهنم دره چه کار داشتی؟
یادت می آید روزگارانی
که من فقط می خواستم
عبور کنم از کوچه ای
که بوی گندمزار موی تو را می داد؟
و می گفتی تو شاعری
سرک می کشی در کلمات
و دیوارها را بلند تر می کردی
از هراس رسوایی ای زن؟
همان روز فهمیدم
سوظن یک مرد
قوی تر از یقینِ عشق در زن است...
آسوده رفتی...
جوان تر از روز نبودی
و پیرتر از شب...
دیگر تماشاخانه ای بودی مخروبه
در حاشیه ی شهر!
تو در این جهنم دره چه کار داشتی؟
می گفتی همیشه معشوقه بودی
اما عاشق نه!
عیان می شدی
چونان آب که می ریزد بر زمین
و استخوان هاش گسیخته می شود از هم
یا چنان که لبان سفالی
در مقام دوستت دارم ترک می خورند
و آب شره می کند
می افتد در هاویه!
تو در این جهنم دره چه کار داشتی؟
قرار بود بیایی!
مگر نمی دانستی
حیات من
رعایت وسواس بغرنجی بود
درون عقربه ی ساعتی
تیک
تیک
تیک
تی...
که سکته کرده بود
ته بغچه ی دوره گردی مست؟
تو در این جهنم دره چه کار داشتی؟
تو داشتی می آمدی
چونان اسبی
که سوارش را می برد پای چوبه ی دار
و تو می دانستی
من از صدای پای اسب ها
می دانم همیشه، که سرنوشت
همه را می برد پای چوبه ی دار!
می خواستی بگویی
از زبانِ دروغ و لب های حیله گر!
سکوت کردی...
تو در این جهنم دره چه کار داشتی؟
نیامدی...
من هنوز می دوم
به دنبال کلماتی که تو اند
به صدای پوسیدنم گوش می دهم
می کاهم از خود
تو افزوده می شوی
می ژکم در خویش
چونان مرگ یاکریم
در کنج لانه اش
لابلای قوطی های خالی
بی هیچ سوگواری...
تو در این جهنم دره، چه کار داشتی؟
امین رحمتی