
ما در روز "سبت" به دنیا آمدیم
در یکشنبههای فقیر
اعترافات پاکیزه را میخوردیم
جمعهها میخواندیم دعای ندبه را
و بشریت افول میکرد
نوزاد بود
از پنجره پرت شده بود بیرون
میگفتند
از دست دادهاست کسب و کارش را...
سطرهای روزنامهها
خیابانها بودند
با تمام سیاست مداران
و سطلهای زبالهشان
از ما که عبور میکردند
مغزهای مان میپاشید روی کلمات
دفن میشدیم در صفحهی حوادث
و هنوز طفلهایی مانده بودند
که میمکیدند سینههای مادران شان را
و نقل میشدند
آرزوها و حماسهها
این یأسهای موکد
سینه به سینه:
ای پریهای دریایی
بخوانید به آواز بلند
"اولیسس"!
اولیسس!
روی دکل جان باخته
اشکهای "تهمینه" ماسید
در پهلوهای "سهراب"...
آه "توکا"های سیاه!
نفس میکشیدیم
زیر شامهی سگها
ما لاشهی ملکوت بودیم
سیاه بودیم
سفید و سرخ
چونان باران آبان ماه
میچکیدیم از ناودان جمهوری
و میگریختیم از هم
چونان عبور سَموم
از داغ پیشانی سرخپوستان
و میرفتیم بالا
از سرانگشتان "گورگونها"
میافتادیم از دهان ابابیل...
آه! گنجشکهای دشت...
ای آواز جلیل سحرگاهان
در حنجرهی سهرهها!
از ما نپرس
مخلوق اهریمن بودیم
یا خداوند!
ما بیشههایی بودیم سربریده
زیر ریل قطارها
رعشه گرفته بودیم از هراسِ عبور
ناقوسها مینواختند
میگریستند کودکان
تنهامان میدویدند
میلرزاندند سرهامان را
عبور کردند قطارها...
امین رحمتی