
پیشانی ات را
با سه انگشتِ فاجعه فشار بده
چنان که گویی رهگذری درون گندمزار
بی عمد، بپراند ملخی را
آن گاه خواهی دید
تمام کسان ات از لای انگشتانت می ریزند
و تمام گندمزار، ملخ...
سپس
به تمام چشم ها بیندیش
که چگونه این گورستان ها
سبز
آبی
سیاه
گریه می کنند!
بگذار همه چیز لال شود
و آن پرنده سخن بگوید
که وقتی از آسمان نگاه می کند
هر آنچه جنبنده روی زمین است را
دیوانه می پندارد،
و کلِ زمینِ تفتیده، صورت تو باشد،
شاخه ها را در سرت فرو کن، تا
تو که هزاران پرنده از سرت پریده اند
برگردند
اگرچه تو با هزاران شاخه درخت نخواهی شد
اما هر درخت انسانی ست
که ریشه کرده است!
صنوبران گواهان اند
رد پاهای ابدی را...
تلقینِ غبار باش
بر صورتِ ارغوانیِ آه!
آن گاه
بسیار سوال کن از خودت
چه بود عشق؟
وسواس دهان به دشنامِ دوستت دارم...
امین رحمتی