
همیشه تغییر می کردیم
در جزر و مد دریاها
در تغییر فصول
در لکه های افسوس
و تجزیه می شدیم در اقبال آدمی
پر از روز که می شدیم
می مردیم
و در رستاخیز شب
غریزه میان ما داوری می کرد
آه! غریزه...
آن سوگند تحریف شده...
ما فرضیه بودیم
که اثبات مان می کرد، تنهایی
راه که می رفتیم
جهان از زیر پاهای ما می گریخت
و "زمان" غباری بود
که باد با خودش می برد
وقتی از رد پاها برمی خاست...
آه! زمان...
آن که خاطره بود و دلتنگی
رنجِ غیاب..."
عزیمت می کردیم
در شیار آب های باران
قطره
قطره
راه می رفتیم
دشت ها را می نوشیدیم
مدنیت را از "سوند"
به فاضلاب های انسانی اضافه می کردیم
شاید اندکی پاک تر می شدیم
برای روح هایی
که بی مصرف باقی مانده بودند...
آه! روح...
آن "دهان پیرِ خالی از کلمه..."
در اسارت بودیم و دام
هیچ پرنده ای برای ما دانه نمی پاشید
"سلیمان" را حتی
موریانه ها تغذیه می کردند
از اندوهِ گسترده ی زیرِ آفتاب
در جامعه ی تنهایی...
که هرچیزی را تغییری بود
و خداوند دست افتادگان را نمی گرفت
و آن ها که
خم شده بودند
برخاک می افتادند
و مردگان، بدون نوازش آمرزشی
فراموش می کردند، گرمای آفتاب را
همانگونه که "داوود"
ترانه های "زبور" را...
حتی کبوتران تغییر کرده بودند
پرواز نمی کردند به سمت مشیت الهی
رفته بودند در پناه معصیت
آه! معصیت...
آن حکمتِ در تعاقب باد...
هیچکس نمی دانست
چگونه به ملکوت آسمان ها
راه می یابد
که نفْس بی فروغ بود در آفاق
در پس اینهمه تغییر
حتی مرگ هم بازگشته بود به تولد
طفلی کوچک
در آغوشی عیسوی
مانند یک دسته بابونه ی باران خورده
میان بازوان خشکیده ی دو سنگ...
ما چگونه می توانستیم
آویزان شویم به ریسمان الهی
ای کرم های ابریشم
ای "خواهرانِ ریسنده"؟!
مگر نه انسان
می خزد در خاک؟
آه! انسان!
عطشِ زلالِ تاریکی
آن تخیلِ فریب...
#امین_رحمتی