
من دیر آمدم!
هر کسی ناف اش را گرفته
و دارد می مکد جوانی اش را...
ای دوست نادیده
که سلامِ تو را گفتن، بیم تکذیب وفاداری ست
من چه بسیار درود بودم،
که در گلوی خود خفه کردم
مبادا اندیشه ی غیر باشد و آغاز پلشتی
و من هیچ نبودم الا انسانی موهوم
الا درودی خفته، بی معنای جنایتی...
که من دیر آمده بودم
چنان که ستاره ی شمالی
در آشوبِ پهلو به پهلوی ملوانی درون مِه...
اگر چه دیر آمدم
و جهان سراسر ثمر بود از حضور درختانِ پر ابهام
غیابِ تو را می توانم هنوز که بشناسم!
چنان که در سور و سات خیابان
دندان های پیاده رو که بشکنند زیر پا
می دانم دوشیزگان خیابان اند اینان یکی یکی...
من از راهِ حیرانی آمده بودم
اما چه دیر آمدم در این کامِ هولناک!
که به یاد نمی آوردم زمین چیزی را تکان نمی دهد
نه آنقدر که قلبی آدمی را،
که به یاد نمی آوردم
هر دستی بر شانه ام می گذارند
در هزاره ی باور
رقت انگیزی تحمل ناپذیرِ ایستادن است
و من از حنجره ی موزه ها می توانستم
روسپیان را در باکرگیِ تنهایی
صدا بزنم
که ای قدیسانِ از چشم افتاده
من دیر آمدم
که بگویم در دندان های "یوحنا" مکاشفه ای نبود
در بزک های استخوان!
من که از صحنه ی این پوست می روم
من که از گورخانه ی کبوتران پرواز می کنم
از وقاحت خندیدن درون دیگِ تاریکی خواهم جوشید
و مانند دهکده ای آرام، زیر برف
در این عصرِ از هوش رفته
جمعیتم را گم می کنم
اما در این هلاکت سالخورده
که هرکسی ناف اش را گرفته
و دارد می مکد جوانی اش را
تو بگو
خون چندمین سال ام به گردن تو
که خیلی دیر آمدم؟
امین رحمتی