کسی را
هیچکس را
خبر نشد
در خوابِ دیگری که بیایی
کدام جنایت بسی هولناک تر است،
میل به دیگری
یا فراموشی؟
و صبح
بادِ خُرد صدا در گوشم می گوید
آن کسی که خواب می بیند!
پوستِ خاطره
روی پلک هایم سنگینی می کند
و منِ خواب زده
می دانم
یکی از کشتگان این شهر منم
که خواب می بینم
و با استخوان مردگان شهر
سقف خانه ام را ساخته ام
اما
خانه که با اینهمه خواب
امن نمی شود!
این ها را به اشیای اطرافم
گفته بودم
چون که می دانم
هر شی چیزی را تغییر خواهد داد
آدمی نتواند اگر...
خواهم ات دید
هرکجا،
در میان گزنه ها
روی سنگ ریزه ها
حتی در برابر قلعه ی حافظه
ای پیکرِ قانون در میان هوس!
ولی هرگز
به پشت سرم نگاه نمی کنم!
بیدار می شوم
چنان که سر از سنگ سخت
بر می خیزد،
که شب من
روز مبادای کسی نخواهد بود
تو بگو!
پنجه ی صبح
که خورشید را
روی صورتم می کوبی،
حرف های عاشقانه را
در چشم های کدام پلنگ بریزم
که تمدنی بسازد
برای شکارِ سکوت
و انقراضی را در رحم
امین رحمتی