.
من از سرنوشت خودم فرار نمی کنم
اگر قرار است
که اشک های من
آنقدر نم داشته باشند
که کوه ها
کوچه ها
و تمدن ها را بکشانند زیر خاک،
هراسی نیست!
ستون های زیادی دیده ام که فروریختند!
مثلا آدم هایی که خیابان را نگه می داشتند
عشق را که دنیا را...
وقتی که آسمان پیر بشود
یعنی وقتی که به اندازه ی کافی
مِه غلیظِ غلیظ بشود،
من آن تناورترین گریه ام،
که در جوانیِ هیچ ابری نبودم
و بدل می شوم به ستاره ای مغلوب
که در آستانه ی صدای میرایی
صورتم را
مانند پهنای صورت گل ها
می چسبانم به پنجره
صداهای تان را می شنوم
اما کلماتتان را نه...!
و لبخند می شکافم
آدمی که لبخندش جاری بشود
یعنی هنوز زخم هایش باز است
و من جراحتی ابدی ام
از سرنوشت خودم گریزی نیست...
من چه می دانستم
وقتی در کوله پشتی ام
مدادهای رنگی را می گذاشتم
صفوف در هم فشرده ی سربازان را در سپیده دم
حمل می کردم!؟
من انسانی فاسدم
که اینهمه جنازه ی مسلح
به مغزم شلیک می کنند...
من از سرنوشت خودم که فرار نمی کنم!
اما آدمی اگر فاسد نمی بود
که به دنیا نمی آمد!
تاج نفت بر سرش نمی گذاشت
در میان اینهمه آب های گرفتار!
آدمی اگر فاسد نمی بود
که مرگش بوی غروبِ سوخته نمی داد!
و من از سرنوشت خودم که فرار نمی کنم!
در میان اینهمه اشک
بی گدار به آب بزنید،
این مردِ هزار درد
این انسانرود را
بیم آن نیست که دیگر سنگ ها
کجای سرش را می شکنند...
که من از سرنوشت خودم فرار نمی کنم...
امین رحمتی
