ویرگول
ورودثبت نام
aminrahmaty
aminrahmaty
aminrahmaty
aminrahmaty
خواندن ۱ دقیقه·۱ ماه پیش

اندوه حصیری

در هزاره ی اندوه
چه می شد اگر
تو ثانیه ی مشکوکِ لحظه ای بودی
که به تعبیر پلک
شادی بود؟

پیدایت نمی کنم
که با بدبینی ام به جهان آمیخته ای،
نمی توانم دیگر
از عشق سخنی بگویم
حتی همین حالا که می خواهم...
حتی همین حالا که دارم می گویم

ای تنهاییِ ناگهان،
دستانم را
کجا پنهان کرده ای
که آغوش خودم را هم
پیدا نمی کنم

چیزی از من بیرون افتاده
او
آن
آنجا
من

که انکارش
بوی یک سبد حصیریِ سوخته می دهد

و از این اغراق بیزارم
که تو داری می خوانی
و خانه ات را نگاه می کنی
خاطره هایت را،
از تو چه گریخته است؟

چیست آنچه نگفته ایم
اما از نگفتن آن
غمگینیم؟

هر کسی اندوهش را
در سبدی می چیند
و این بچه ی بی سرپرست را
جلوی خانه ی دیگری می گذارد
و می رود

امین رحمتی

۰
۰
aminrahmaty
aminrahmaty
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید