ویرگول
ورودثبت نام
aminrahmaty
aminrahmaty
aminrahmaty
aminrahmaty
خواندن ۱ دقیقه·۱ سال پیش

اندامِ خائن

مثل بخارِ دندانِ مرده ای
دهانم را می جویم
که وقتی ببندمت به نیمکت خواهش
پوست بیاندازی از چشم
و بر آتش فریاد
هزار گرگ لخت از تو بزند بیرون
و همچنان نگویمت
که سزای چیست این


صاعقه ای آمد...


ای عنکبوت وقاحت!
وردِ شکاف
خیره
که از کنج دیوار من بزند بیرون
چکه چکه می افتی
از تَرکِ تماشایت،
و گُمْ فریاد می روی
چونان ماری
که زهرش را کشیده اند

روی برگردان
چنان که خمِشِ چهرِ تو
از هر زاویه
در غبارِ بی مایگی ات شکسته شود


گمان نکن که می روی!
خوشه  پریش، می افتی
هیچ ریشه ای
نمی ماند به تکیه گاهِ تو


ارّه ای برگشت

و لبخند من
شلیک می کند به لحظه ی امن
که شوق پوسان و آرزو گندیده
تو بمانی و اندامِ خائنت

در این شکنجه گاه
درخت
خانه بود و
تماشای تو خرسی
در بی چشمِ بی دستِ بی برگ
در زمستانِ بی برفِ بی خواب
در آفتابِ بی گرمِ بی روز
درون خشکْ بارانِ دیروز

دردِ شاخه های پریده ست
که می ماند،
بی خیالِ آن که
صاعقه چه کسی بود
و اره چه بود

قصه است که می کشد
که انتقام می گیرد...

امین رحمتی

۱
۱
aminrahmaty
aminrahmaty
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید