
مگر نه این است که
عاشق ترین آدمیان
تاریک ترین شان بوده اند؟!
پس، بر من افسانه ی چراغ بر نیفروزید
من تاریک ترین آدمیانم...
که عشق آمده بود در من
چونان "حشو" میان دل ماهی
و من که در حاشیه ی دستانم دریا می لرزید
سرنوشت را گرسنه به خانه فرستادم...
چنان که کسی باور نخواهد کرد
باورم شده بود
که فاجعه پیش از تو می آید!
و عشق
آن تهدید بی شکل
پیش از صورتِ عطشناک تو...
و من
اتلاف قدرت تصویرم
در غیابِ تو...
اما آمدی اگر
در من بمان
چونان جیغی در میانه ی لکنت،
که از شقاوت آواها
تخیل مردگان را خیال کرده ام،
و بگذار هر چیزی که پیش می آید
برای تو یکسان باشد
اگر که در رویاهای شبانه ام
مردان تنها، زنان تنها را می کُشند
تو قهوه ات را بنوش،
اگر رئیس جمهور در جنگل می میرد
تو قهوه ات را بنوش،
و اگر من از همیشه برگشتم
از برگشتن، برگشتم
و از "بدونِ" برگشتم
تو قهوه ات را...
که من
در روزگاری که کلمه ها تمام می شوند
هر جایی از برهوت می توانم باشم
بی آنکه تو مرا بشناسی
و من تو را...
امین رحمتی