
می دانی تنهایی
چه چیز غریبی ست؟
وقت بامداد که می رسد
تمام آدم های جهان از مقابل چشمانت می گذرند
و تو حتی تلاش نخواهی کرد
یکی شان را صدا کنی،
و از میان شان
غریب ترین آدمیان
آنان اند که دوست شان داریم...
ما که غرقیم در منخرین استخوان رویاها
ما که غرقیم در بدترینِ شاهدان که بوسه های اند
ما که غرقیم در اعماق تخاصم دو سینه
فشرده به هم
پس کیستند آنان
که در رعد زبان ها به دنبال باران ارزان اند؟
پس کیستند نجات یافتگان...؟!
من از وحشت، عاشق تر بوده ام
من نمی توانم دوستت بدارم و
تو در استکان های شکسته می پراکنی ام
من نمی توانم بگویم دوستت دارم
و تو با دموکراسی
علیه دوست داران جهان
رای می دهی
من می دانم که دهان ها
آهوان وحشت اند
که دشتی نداشته باشند برای دویدن پلنگ ها
من می دانم که وحشت
عاشق سیاستمداران بزرگ است،
مرا به جای ترسناک تری ببر
برای دوست داشتن...
امین رحمتی