در طول سال‌های کارم با تعداد زیادی از برنامه‌نویس‌ها کار کردم و اینجا می‌خوام بعضی از الگوهایی رو بهتون بگم که بارها دیدمشون و هیچ‌وقت از شدت آزاردهندگیشون کم نشده!
پس از دو ماه کارآموزی فهمیدم دنیای برنامه نویسی از دو جریان جداگانه تشکیل شده: جریانی که من به شوخی اونو برنامه نویسی تو دنیای واقعی می‌نامم که از اونچه دارن بهترین استفاده رو می‌کنن و جریانی که مبتنی بر نوآوریه و فناوری جدید رو پیش روش می‌بینه و سعی می‌کنه مجوز دور ریختن کل معماری و از نو ساختنش رو بگیره. البته هر دو این افراط‌ها دارای نقص هستن، نقطه تعادل هم در وسط به طور مداوم تغییر می‌کنه.
یک همکار داشتم که حداقل یک بار در روز به شوخی بهمون می‌گفت: «همتون مثل حیوون وحشی کد می‌زنین.» که البته کم‌کم لحن طنزش رو از دست داد و خیلی جدی می‌گفتش؛ در نهایت دیگه چیزی در این مورد نگفت.
چون من کارم رو از پایه شروع کردم، می‌دونم اونطرف این دسته بودن چه حسی داره. این که دائما در حال دنبال کردن دنیایی باشی که بسیار دور از واقعیته باعث می‌شه مجبور بشی همیشه در حال کار باشی.
این روش درست ایجاد نوآوری نیست.
این نوع با مهارت از کلمات قلمبه سلمبه برای جبران بازده بسیار کم خود استفاده می‌کنن. همه ما گاهی جلساتمون رو با چرت و پرت گفتن از سر می‌گذرونیم، هممون گاهی در اون زمان‌های نادری که کوهی از کار جلومونه و همه چیز به مانع برخورد می‌کنه نیاز به کشتن زمان و «ران کردن کوئری‌های دیتابیس» داریم.
اما این نوع برنامه‌نویس‌ها در زندگی فقط یک وظیفه دارن: مصرف بیشترین زمان و انجام کمترین کار بدون اخراج شدن. این افراد به سرعت شروع به از بین بردن روحیه‌ی تیم می‌کنن چون همه به فکر فرو می‌رن چرا باید سخت کار کنن در شرایطی که به نظر میاد نیازی نیست.
بهترین رئیس‌ها به تجربه‌ی من برنامه‌نویس‌های سابقی هستن که پذیرفتن زمانی که کد زدن رو کنار بذارن دنیا ادامه پیدا می‌کنه. این یعنی فردی که دانش فنی داره اما فکر نمی‌کنه همه چیز رو می‌دونه و از شما سوالاتی درمورد دنیای واقعی می‌پرسه و یا شما رو با خودش به جلسات می‌بره تا در صورت لزوم اطلاعات دقیق ارائه بدید. این می‌تونه یه تیم رویایی رو بسازه و چون من با همچین افرادی کار کردم می‌دونم که وجود دارن.
و همچنین برنامه‌نویس‌های سابقی رو داریم که فکر می‌کنن همه چیز رو می‌دونن - که می‌تونه برای چند وقت جواب بده - و خب سمت دیگه‌ی ماجرا افرادی هستن که هیچ ایده‌ای ندارن چه اتفاقی داره میوفته.
همه این نوع رو می‌شناسن و گاهی اوقات همان چیزی هستن که نیاز داریم. یک معمار نرم‌افزار که کمال‌گرا نیست فریمورک‌هایی رو انتخاب می‌کنه که همه رو برای سال‌ها دچار مشکل می‌کنه.
اما برنامه‌نویس‌های دیگه‌ای وجود دارن که تو زمانی که بقیه کل برنامه رو می‌نویسن، یک تابع رو می‌نویسن و اغلب کارشون به مقداری ارزشمنده که انگار سهم اونها کل پروژه رو نجات داده.
آن‌ها پول ریکوئست‌ها رو روزها نگه می‌دارن، و سپس براتون یه پیشنهاد کاملا از نو نوشته شده می‌فرستن که جذاب‌تر از کد شماست و راهی ندارید جز این که اونها رو بپذیرید و سپس بالاخره می‌تونید کثافتی رو که پشت سرتون با یک باگ رفع نشده جا گذاشتید برطرف کنید.
انواع دیگه‌ای که در ادامه توضیح می‌دم آزار دهنده هستن، اما همچنین می‌تونن افراد خوبی برای تیم باشن. انحصارگرا تنها نوعیه که به طور مداوم باعث می‌شه من خشونت رو در نظر بگیرم، چون اونا بدون هیچ رحمی به همه آزار می‌رسونن.
مثلا انحصارگرای لینوکس/ویندوز یا اون‌هایی که اصرار دارن که یک تکست ادیتور به دیگری برتره و بهتون کمک نمی کنن تا وقتی که همون رو روی سیستمتون نصب کنین.
نمی دونید چقدر عصبانی می‌شم هر زمانی که به صورت از خود راضی یکیشون نگاه می‌کنم که نسبت به انتخاب های ناچیزی که انجام دادن احساس غرور می کنن.
یک سوال بپرسید و چیزی که می‌شنوید -- سکوت. درخواست کمک کنید و اونها بهتون می‌گن کجا می‌تونید داکیومنتیشن مناسب رو پیدا کنید و خودتون انجامش بدید، اونا نمی‌تونن همه کار رو براتون بکنن!
باید به زور این نوع افراد رو مجبور به دادن اطلاعات کنید. زمان‌هایی بودن که مجبور بودم رئیسم رو با خودم ببرم تا بتونم یه مکالمه راحت درباره رفع کردن یک مشکل هزینه‌بر داشته باشم.
من به این معتقدم که شفافیت یکی از بهترین قسمت‌ها در مورد برنامه نویسیه، نه بدترین. من مشکلات زیادی رو برطرف کردم دقیقاً به این دلیل که می‌تونم به مخازن بقیه دسترسی داشته باشم و منبع خطایی رو که در برنامه من ظاهر شده بود پیدا کنم.
امیدوارم این یک مرور جالب درباره برخی از برنامه‌نویس‌ها باشه که حداقل تا حدی به تلاش تیمی آسیب می رسونن.
وقتی شرایط سخت می‌شه این افراد بد باعث می‌شون افراد خوب تیم خود را عوض کنن یا حتی بدتر از اون تا پایان کار همونجا بمونن.
برگرفته از مدیوم
