چه حس خوبی . نوشتن توی وب . درست مثل ده سال پیش . آدم احساس سرزندگی می کنه . یادمه اون موقع ها هم که تازه انواع بلاگ ها مد شده بود . همه چه هیجانی داشتن . و البته اینم بود که ملت جوگیر همگی یک هو با هم نویسنده شده بودن . و البته نخوام سخت گیری کنم به هر حال خاطره نویسی هم جزئی از نویسندگی محسوب می شه . والا به خدا اینقدر در حال حاضر آدمها تغییر کردن و همشون بصورت عجیبی نمایشی شدن ، من یکی آرزو می کنم کاشکی هیچ وقت هیچی چی پیشرفت نکنه . اگه بخواد آدمی به این صورت تنزل کنه . غر زدن شروع شد . گفتم می خوام اینجا راحت راحت راحت بنویسم . خارج از هر گونه قواعد نویسندگی . احتیاج به تخلیه روحی روانی دارم به شدت . وقتی می گم به شدت ، یک چیزی خارج از تصور ، تصور کنید . از دیشب انگاری حالم بهتره . نمی دونم این سایت ویرگول رو هم چه جوری پیدا کردم . بصورت کاملاً اتفاقی . اما با سرایز کردن لغات توی این صفحه احساس بهتری دارم . شاید دم به دقیقه بنویسم . خوبه خوب همه چی داره خوب می شه