یک سئوال از افرادی که در آستانه ی میانسالی هستند
آیا واقعا ً ترس از تنهایی آنقدر بزرگ است که باعث می شود شما دست به اعمالی بزنید که تا لحظه ی مرگتان به خرخره تان بچسبد و نگذارد که نفس بکشید ؟ مثل ازدواجهای غلط ، تصمیم گیریهای سطحی ، افتادن به ورطه ی تحمل ، خود خوری خود سانسوری ، گول زدنهای پی درپی ، نمی دانم واقعن سئوالم اینجاست که انسان چگونه می تواند برسد به مرحله ی از زندگی که بگوید همینی که هست هست بی خیال چیزی بیش از این نیست .
فیلمنامه ی جدیدی در دست دارم در راستای همین سئوال ... در مرحله ی تحقیق آنچنان شگفت زده شدم که به نظرم رسید مبحث جدی خواهد بود اگر که کسی دلش بخواهد در راستای تحقیقات من کمکی کند . سئوال را واضح تر بیان کنم و آن اینست که آیا زمانیکه که دیگر احساس می کنی عشقی برایت اتفاق نمی افتد باید تسلیم سرنوشت شوی و بترسی از آنچه در آینده در انتظارت است که صد البته تنهایی واضح ترین اتفاقی است که باعث می شود چنین تصمیم گیریهای ابلهانه اتفاق بیفتد ؟ آیا واقعن با ورود به میانسالی سطحی نگری انسان عمیق تر می شود؟...