چو بیند گردش بیحاصل این زندگیاش را
به چشم گرید، به لب خندد
نمیداند چه باید گفت؟ نمیداند چه باید کرد؟
که هر جا بنگرد، این غم، نباشد کم
که گویی این جهان یک طنز تلخ از ذهن یک بیمار
یا که کابوسی که نتوان گشت از آن بیدار
همه افسون یک سوداست
و این دیوانگان، عاقلترین روحان پیش از آمدن اینجان
و حال یکجا نشسته، گوشهای خاموش
نگاهش دوخته بر دیوار، و میپرسید
«پس کجای زندگی از غم رها یابم؟»
ولی دیگر نمیآید صدا جز خندهی دیوار
چو داند آدم بیغم، اکنون خفته در خاک است
ولی باز در تقلا است
به این امید که میآید شبی بهتر
ولی هر صبح، همان تصویر
دوباره در نظر جاریست
همان خورشید، همان مردم
همان تکرارِ تکراریست
و فردا نیز هم تکرار این تصویر، در چشمان امروز است
و چشمانی که ماتم بسته از صبح دیروز است
ولی باز در همان فکر است، که باید یافتن راهی…
و باز آید صدای خندهی دیوار
«کدامین ره ندارد غایتی جز مرگ؟»
این فلک را بار نیست جز حیله و نیرنگ
که میچرخاند آرام این زمین سنگ
و خوابت میکند آرام، و عمرت میرود مادام
و باز من مانده ام اینجا
میان بودن و رفتن
نه دارم طاقت ماندن
نه دارم جرئت رفتن
فقط این فکر بیپایان
که میپرسد مدام از من:
«چرا هستم؟»
برای چیست این ماندن؟
برای چیست این رفتن؟
نمیدانم…
