سال ۹۰ ساعت حدود ۲ بعداز ظهر
چه اهمیتی داشت؟ من هنوز زنده بودم :)
اولین بار که تصمیم گرفتم زندگی رو تموم کنم سال ۹۰ بود من خودکشی کرده بودم اما ناموفق
در حالی که پرستار عصبی ngt رو برای شست و شوی معده فیکس میکرد با خودم میگفتم حتی نمیتونم بمیرم
سخت بود وقتی همه مشغول زندگی بودن من مشغول زنده بودن یا نبودنم
سال ۹۰ شروع همه چیز بود من امین ۱۸ ساله و خیره به خودکار روانپزشکی که تند تند روی نسخه نقاشی میکشه
شما مرخص هستید این هم داروها
دپاکین هر شب فلوکستین روزی دو بار
دارو ها شروع شد همه چی قشنگ شده بود و من واقعا حالم خوب بود پیش خودم میگفتم خوب شد نمردی پسر
کنکور داشتم هرچند خیلی قدرت و حوصله خوندن نداشتم اما با هر بدبختی که بود ادامه دادم وقتی خیلی خسته بودم به این فکر میکردم روز اول دانشگاه لباس چی بپوشم کدوم صندلی بشینم و هزار تا فکر مزخرف دیگه
کنکور تموم شد
برای اینکه به خودم استراحت بدم باید یه کاری میکردم
برم مسافرت؟ برم پیش دوستام؟ بشینم و با خیال راحت فیلم ببینم؟
نه تقریبا دوستی نداشتم و تنها کاری که کردم دو تا کلونازپام خوردم و دو روز خوابیدم تو اون دوروز هم غذا خوردم هم کمی حرف زدم اما روز سوم هیچی یادم نبود
من تنها بودم
انگار یه موجود از یه سرزمین دیگه بودم نه کسی منو میفهمید و نه حال منو درک میکرد
دانشگاه شروع شد
همیشه اول سال تحصیلی تا جایی که یادمه آدمای زیادی کنارم بودن اما بعد از دو یا سه هفته تنها بودم و دیگه آدم جذابی نبودم
هر سال هم میگفتم سال بعد یه جور دیگه میشم
اما تحت کنترل من نبود جامدادی ذهن من محدود بود مال تو دوازده رنگه و مال من دو رنگ
سفید و مشکی
تو یا دوستی یا دشمن یا خوبی یا بد حد وسط ندارم
به قول تتلو من فقط صفر و صدم حد وسطم مُرد
بریم سراغ دانشگاه این پرش افکار نمیذاره درست ادامه بدم
دارو هامو خود سر قطع کردم به امید اینکه الان حالم خوبه الان سال ۹۳ شده و من دانشجو پرستاری هستم
بعد از چند هفته استاد آناتومی یه امتحان گرفت برای آشنا شدن ما با سوالا
من خراب کردم و این شروع طوفان من بود...
ادامه داره