بسم الله الرحمن الرحیم
(تاریخ نگارش:98/10/17)
دیروز مضمون حرف رحیم پور ازغدی برای امثال حقیر -که گرفتار فضای غبار آلود قبل از شهادت سیدالشهدای مقاومت بودیم- تجسم یافت: «چهل سال است مسئولین در تلاشند تا انقلاب را کلّه پا کنند، مردم نمیگذارند»
بله! دیروز خورشید پیکر تفتیده سردار صد پاره، مثل روز روشن کرد که چرا هر بار امام خامنهای از مردم و با مردم صحبت میکند، برق امید چشمهایش همه را مبهوت خود میکند.
تابش این خورشید فروزنده به عمق جانهای شب زده، برای همه ما روشن کرد که مردم از صمیم دل «انقلابی» اند.
آری! انقلابی هستند و انقلابی بودهاند. همین مردم اگر درب کارخانه یا کف خیابان (بعد از آن صبح جمعه تلخ بنزینی) هم جمع شدند انقلابی بودند. مگر حرفی غیر از این داشتند که این خاک تطهیر شده به خون پاکانی چون حاج قاسم، چرا باید به لوث کثافات و مفسدینی آلوده شود که یقهای البته سفید دارند؟
به کدام علت، به خود جرئت داده آن پیشانی به مهر محاسن آراسته نجومی خوار که در ملک سلیمانی، حق این مردم مظلوم و نجیب را تاراج کند؟
آیا این فریادها که از دل ملت آرمانخواه و رنجدیده برمیآید، چیزی به دور از داد جگر سوختهشان پای تابوت «تجسم انقلابیگری» بود؟
مردم همانند، همان مردم همواره مخاطب محترم سید علی (خدایش سلامت بدارد)، همانی که یکروز نوای آرمان «عدالت» را در برابر فساد و اشرافیگری سر دادند، و یکروز هم فریاد آرمان «استقلال» و «عزت» را در موج دریای پای تابوت شهدا، واژه هایی که چهل و (قریب به) یک سال است که آنها را پا به پای جلودار انقلاب جستهاند، و در پایش جان و مال و حرز دادهاند.
تنها با یک تفاوت؛ اینکه این بار هم به خودشان، هم به دشمنشان و هم به مسئولانشان این حقیقت انقلابی بودن مردم اثبات شد، به روشنایی نور #شهید_سلیمانی.
خوشا بحال آنانکه قبل از تابش این خورشید، به این حقیقت ایمان داشتند، و اسفا اگر پیش از این طلوع، لغزیده باشیم.
اما حالا، بعد از «شهید سلیمانی» چه کنیم؟ حاج قاسم را به خاک بسپاریم و برویم خانههایمان، دوباره مثل قبل روزگار بگذرانیم؟
نه برادر! نه خواهر! نه پدر و مادر! الان وقتش رسیده که یکبار دیگر «گام دوم» را بخوانیم. همه بخوانیمش، از رئیس جمهور گرفته تا پیرزن روستایی! ولی این بار با دندان ساییده، مشت گره کرده و چشمهای خون افتاده از چهره کریه ترامپ.
الان همه وظیفه داریم که با این غلیان انقلابی، بیانیهای را که فرمانده حاج قاسم خیلی برایش زحمت کشیده، در آستانه یکسالگیاش خوب بخوانیم (شک ندارم که حاج قاسم هم بیانیه را خوب خوانده بود، اصلا حاجی تجسد بیانیه بود). وقتی بخوانیم، دیگر روزگار بعد از شهید سلیمانی مان با روزگار قبل از آن، زمین تا آسمان تفاوت خواهد کرد. دیگر نیت میکنیم که دائما در هر حالی و بر سر هر کاری «گام دوم» را برداریم.
آنوقت نانوا، نان میپزد به عشق انقلاب. کارگر، کار میکند به قصد تو دهنی به ترامپ. حتی پاساژگردها هم فقط ایرانی میخرند به عشق کارگر. دانش آموز، درس میخواند به عزم سلیمانی شدن. مادر، خانه جارو میکند به قصد لبخند سید علی. دیپلمات مذاکره میکند به قصد انتقام سخت. آخوند قامت نماز جماعت در مسجد میبندد برای لبیک به اسلام ناب محمدی (ص) و نهر و نفی اسلام سکولار آمریکایی. مدیر مراقب است که دستش به امضای فلان رانت خواری و بهمان اختلاس نرود. نامزد مجلس، از سر و کول رقیبش بالا نمیرود برای نشستن روی صندلی سبز.
میبینید بعد از شهید سلیمانی چه بهشتی برای انقلابیها درست میشود؟ میبینید خون این خورشید، چقدر ما را به بهشت طلوع «ولایت عظمی» -ارواحنا فداه- نزدیک میکند؟ اگر بخواهیم.