وقتی درباره جذب گردشگر خارجی یا گسترش همکاری‌های تجاری با کشورهای دیگر صحبت می‌کنیم، معمولاً از هتل، حمل‌ونقل، تبلیغات، زیرساخت و ویزا حرف می‌زنیم. اما یک عامل مهم که زبان می‌باشد کمتر مورد توجه قرار می‌گیرد.
یک گردشگر زمانی که وارد منطقه‌ای جدید می‌شود، فقط با جاذبه‌های گردشگری آنجا روبه‌رو نیست؛ او باید بتواند تابلوها را بخواند، نام مکان‌ها را تشخیص دهد، با مردم ارتباط برقرار کند، خرید کند، سوال بپرسد و در موقعیت‌های مختلف منظور خود را منتقل کند. هرچه این ارتباط دشوارتر باشد، بخشی از جذابیت و راحتی سفر نیز کاهش پیدا می‌کند.
همین موضوع در تجارت اهمیت بیشتری پیدا می‌کند. همکاری اقتصادی زمانی شکل می‌گیرد که افراد بتوانند با یکدیگر ارتباط برقرار کنند، اطلاعات دریافت کنند، مذاکره کنند و اعتماد بسازند. زبان پیچیده یا دشوار می‌تواند هزینه و زمان این ارتباط را افزایش دهد.
از این منظر، می‌توان به زبان نه فقط به‌عنوان بخشی از فرهنگ و هویت، بلکه به‌عنوان زیرساخت ارتباطی و اقتصادی یک منطقه نگاه کرد. هرچه زبان یک کشور ساده‌تر باشد، گردشگر خارجی بیشتری وارد آن کشور می‌شود.
وقتی از ساده‌سازی زبان صحبت می‌کنیم، لزوماً منظور تغییر هویت زبان یا کنار گذاشتن سنت‌های آن نیست. یکی از نخستین و کم‌هزینه‌ترین نقاط شروع می‌تواند ساده‌تر کردن فرایند یادگیری حروف الفبا و خواندن و نوشتن باشد.
اگر فردی که زبان منطقه را نمی‌داند بتواند حروف آن را سریع‌تر یاد بگیرد، رابطه میان حروف و صداها را راحت‌تر درک کند و با استثناها و پیچیدگی‌های کمتری روبه‌رو باشد، نخستین مانع ورود به زبان کاهش پیدا می‌کند.
در واقع، ممکن است یک زبان از نظر واژگان و دستور زبان همچنان پیچیده باشد، اما دروازه ورود به آن ساده‌تر شود.
تصور کنید یک گردشگر خارجی بتواند اصول الفبای یک زبان را در مدت کوتاهی یاد بگیرد و پس از آن بتواند نام خیابان‌ها، مکان‌ها، فروشگاه‌ها و شهرها را خودش بخواند. همین توانایی ساده می‌تواند احساس ارتباط بیشتری با محیط ایجاد کند.
این موضوع برای فعالان اقتصادی نیز اهمیت دارد. فردی که بتواند حتی در سطح ابتدایی زبان محلی را بخواند، اطلاعات بیشتری دریافت می‌کند و ارتباط مستقیم‌تری با جامعه و بازار خواهد داشت.
بنابراین شاید لازم باشد در سیاست‌گذاری، در کنار حفظ و تقویت هویت زبانی، به یک سوال اقتصادی و اجتماعی جدید نیز توجه کنیم:
چگونه می‌توان یادگیری زبان را برای افراد غیر بومی ساده‌تر کرد؟
یکی از نخستین اقدامات می‌تواند بررسی علمی الفبا باشد:
آیا تعداد حروف الفبا ضروری است؟
آیا حروفی با صداهای مشابه می‌توانند ساده‌تر شوند؟
آیا هر حرف رابطه مشخصی با یک صدا دارد؟
آیا شکل‌های مختلف حروف باعث دشواری یادگیری می‌شوند؟
یک فرد خارجی برای یادگیری خواندن پایه این زبان چقدر زمان نیاز دارد؟
هدف چنین بررسی‌ای الزاماً حذف یا تغییر فوری الفبا نیست. هدف، پیدا کردن راه‌هایی برای کاهش هزینه یادگیری و افزایش دسترسی‌پذیری زبان برای تمام مردم جهان است.
اگر این رویکرد در کنار آموزش زبان، خدمات چندزبانه و فناوری‌های ترجمه قرار گیرد، زبان می‌تواند از یک مانع احتمالی به یک ابزار توسعه تبدیل شود.
در دنیایی که گردشگر، سرمایه‌گذار و فعال اقتصادی بیش از گذشته بین کشورها جابه‌جا می‌شوند، کشورها فقط با جاده، فرودگاه و هتل با یکدیگر رقابت نمی‌کنند. آنها با سهولت برقراری ارتباط نیز رقابت می‌کنند.
شاید یکی از ساده‌ترین پرسش‌های آینده این باشد:
آیا می‌توان زبانی داشت که مردم محلی هویت و فرهنگ خود را در آن حفظ کنند، اما یک فرد خارجی بتواند در مدت بسیار کوتاه‌تری وارد دنیای آن زبان شود؟
پاسخ به این پرسش می‌تواند نقطه شروع یک نگاه تازه به رابطه میان زبان، گردشگر خارجی، همکاری تجاری و توسعه همکاری منطقه‌ای باشد.
