دارم به نکتهای فکر میکنم که مطمئنام وجود دارد ولی درست نمیدانم چیست. قضیهی غریبی هم نیست. همین اتفاقهایی که هر روز میافتد. همین جنگلهایی که سوختهاند. هکتارها زمینی که از بین رفته و چند نفری که مردهاند. فقط همین امروز سه نفر.
روزهاست بیماری جدیدی آمده و فقط امروز صد و خردهای نفر را کشته است. دیروز ۱۹ نفر در یک انفجار سوختهاند و تقریبا مطمئنیم که حاکمیت دربارهی انفجار هفتهی پیشِ تاسیسات نظامی دروغ میگوید. اما ما چیزی نمیگوییم. نهایتش میتوانیم افسوس بخوریم.
امروز دیالوگی را شنیدم که جالب بود. یکی در پاسخ به نگرانی یک نفر دیگر دربارهی اوضاع گفت: «خب! چکار کنیم؟ تقصیر ما که نیست!» و گروهی در توییتر، یک نفر دیگر را داشتند میچسباندند به سانتیمانتالیسم، چون داشت میگفت «مردم سِر شدهاند نسبت به خبرها.»
حتی همین خودم. ۳ سال پیش وقتی پلاسکو فرو ریخت؛ وقتی سانچی غرق شد، وقتی تروریستها به مجلس رسیدند، به این فکر میکردم که باید چکار کنم؟ آنموقعها یک گروه تلگرامی داشتیم و سعی میکردیم خبرهای موثق و دست اول را آنجا جمع کنیم و دربارهشان حرف بزنیم.
حالا ولی نه تنها خبرها را نمیخوانم، بلکه خبرهای تلخ را تندتر رد میکنم. سه کلمه میخوانم «جنگلهای زاگرس در حال...» و عبور میکنم.
دیشب که بیمارستان منفجر شد، یکی نوشت ممکن است این بیمارستان تشعشات هستهای داشته باشد. در موقعیت مشابه، چندسال پیش همین شایعه کلی دست به دست میشد و میترکاند. دیشب ولی ما دیگر آن واکنش همیشگی را نداشتیم. فردا هم اگر بگویند شهری ناپدید شده بعید میدانم واکنشی ایجاد کند.
تمام این چیزها عجیب است. اینکه حوادث اینقدر زیاد شده است. اینکه ما سخت تعجب میکنیم و خیلی زود میپذیریم. درست نمیدانم نکتهاش کجاست. اما یکجای کار میلنگد. هم درون من. هم در دیگران. یک دلشوره دارم انگار از وجود شبحی که حس میکنم هست، ولی نمیشناسمش.
* توییتر