
اگر برای فهم هرچیزی و رسیدن به درکِ واقعی مسالهای، باید آن را زندگی کرد پس برای فهم این مساله که آیا "زندگی زیباست؟" باید زندگی را زندگی کرد!
حال سوال اینجاست که زندگیِ زندگی با کدام قرائت از زندگی؟
اگر زندگی میلیاردها انسان را در عالم در نظر بگیریم و هر کدام از آن را یک قرائت از زندگی بدانیم اصلا مگر این امر شدنی است؟!
کدام قرائت از زندگی تو را به حقیقت و گوهرِ زندگی میرساند؟
حالا اگر یک قرائت از زندگی را انتخاب کردی و مشغول زندگی شدی و در نیمهی راه تو را به این نتیجه رساند که انتخاب اشتباهی بود چه خاکی باید بر سرت بریزی؟
از این سوالات فراوان است.
اما بنظرم زندگی را باید آنگونه زیست که بتوانی معماهای زندگیِ خودت را حل کنی و قرائت خودت را از آن معما داشته باشی!
خدا در زندگی هر شخصی رازهایی گذاشته است و او را به زمین آورده تا رمزِ این رازها را از متنِ زندگیِ خویش بیابد! فلسفهی زیستن با دیگران این نیست که تو راز دیگران را کشف کنی، تو باید رازهای زندگی خودت را بیابی؛ زندگی با دیگران فقط به خاطر این است که من و تو در مقامِ مقایسه از زندگیهای مختلف و انتخابهاشان عبرت گیریم.
با این نکتهای که عرض کردم خواستم بگم "زندگی زیباست" ولی طراحی زندگی از خود زندگی زیباتر است!
بعضی اوقات به این فکر میکنم که خدای تعالی اینهمه انسان را به زمین آورده تا فقط او را بشناسند؟ خوب پیامبران و اولیای الهی که تا حدی که مقدورِ شناخت بشر از آن یگانه است، او را شناختهاند! پس فلسفهی زندگی دیگران و به این تعداد فراوانی چیست؟!
فکر میکنم خدا خواسته ما طرحی که او برای زندگی زده است را بشناسیم نه خودش را!
و چه رازهای شگرفی در این طراحیِ یگانهی خالقِ هستی است که سالها و صدهها و قرنهاست همه و همه دست به دست دادهاند تا حتی ذرات را بشکافند و به زیبایی این طراحی برسند اما به کُنه آن نمیرسند! رازی گشوده میشود اما رازهای فراوانِ دیگری سر برمیآورد.
نويسندگان و شاعران و مخترعان و دانشمندان و فیلسوفان و عارفان و ... سالهاست در تلاشند از این طراحیِ عجیب خلقت سردربیاورند اما نشده است.
و همین رازگشایی و بازکردن قفلهای پیاپی در عالم و وجود رازهای بیشتر و بیشتر و تودرتو است که همه را به این قطع میرساند که "زندگی زیباست!"