ویرگول
ورودثبت نام
amin.babazadeh
amin.babazadehبا تکیه بر سنت پی شناخت ِزمانۀ خویشم ... سردبیر مجله کتاب فردا https://bookroom.ir/mag/
amin.babazadeh
amin.babazadeh
خواندن ۳ دقیقه·۷ سال پیش

جستارهایی از کتابخوانیِ من 5

کتاب مربع های قرمز برای من فقط یک کتاب نبود. چون با شخصیت اصلی این کتاب سالها زیسته بودم و او را از نزدیک حس کرده بودم و از بسیاری از درونیات و خصلت هایش باخبر بودم. او برای امثال من که در اوانِ جوانی به جلگۀ همراهانش در راهیان نور پیوسته بودیم نماد همان انسانهایی است که در کتاب او از آنها خیلی یاد می کند. مثل شهید موسی رکابی که اول بار او را در سنگرش مهربان یافته بود. او برای ما همان شهید جعفر احمدی میانجی است که انگار هربار با دیدن دوباره اش جانِ تازه ای می گیرد.

سردار را من اینطوری به یاد می آورم. اسفند سال 1381 اروند کنار؛ روزهای ابتدایی ساختنِ یادمانِ شهید نادر مهدوی. جوانی پرشور تقریبا در سن این روزهای من. با لباسی لجنی و با بی سیم. صورتی که معلوم است که در آفتاب سوخته. کجا ایستاده به نظرتان؟! پشت یک تویوتای سفید در حالِ حرکت. پشت همان تویوتا به نیروهایش می گوید که چه باید بکنند! با بی سیم هم حرف می زند. صحنه ای که از او بر صفحۀ ذهن من نقش بسته قامتِ سرداری است که آرام و قرار ندارد و این تصویر تا همین امروز که من اینجا نشسته ام و این متن را مینویسم ذره ای تغییر نکرده است. این را شما هم می توانید شهادت دهید.

کتاب مربع های قرمز برای من وصف حالِ شوریدگیِ سرداریست که نه تنها درجۀ سرداری ندارد که حتی بعضی از نهادهای نظامی تلاش مخلصانه اش را برنمی تابند! بگذریم.

مربع های قرمز کتاب نیست، آینه است که در برابر زندگی یک سردار از روزی که شناسنامه اش را برای رفتن به جبهه نابود می کند تا روزی که با پذیرش قطعنامه آرزوهایی را برباد رفته می یابد.

اما این کتاب برای من یک معنای دیگری هم داشت؛ سرداری که می ترسد. سرداری که شیطنت می کند. مددکاری که مجروحش را تا دمِ مرگ می برد! سرداری که مثل همۀ ما از یک جای عادی شروع می کند و به جایگاه امروزینش می رسد.

به نظرم وظیفۀ بعضی از کتابها در دوران ما همین باشد که به نسلِ جوان نشان دهد آن کسی را که تو امروز در قامت یک سردار می بینی دیروزی داشته است پر از ماجراهای ریز و درشت و این را نویسندۀ محترم توانسته خوب به تصویر بکشد.

وقتی مربع های قرمز را میخوانی جنگ را یک کورۀ آدم سازی می یابی و خود جنگ برایت معنا پیدا می کند. این یکی از ویژگیهای مهم این کتاب است. نویسنده نخواسته ادایِ روشنفکری دربیاورد و به سبکِ نویسندگان خودباخته روی زشت جنگ را بنمایاند. در این کتاب جنگ به ما هو جنگ مهم نیست. انسانهای جنگ مهم اند. البته این نگاه بسیارش به نگاه خودِ حاج حسین یکتا برمی گردد که بعد از جنگ تلاش کرده است خرابی های جنگ را نبیند بلکه انسان هایی را ببیند که جنگ را درست زیسته بودند. انسانهایی که جنگ برایشان جنگ نبود؛ جبهه بود! جبهه ای گسترده در دلِ بیابانها که آنها را برگزیده بودند تا پشت خاکریزهایش زندگی الهی را تمرین کنند. بچشند ذره ای از آنچه که یاران پیامبر در احد و بدر و خندق چشیده بودند.

اما بیایید به این فکر کنیم که آیا این انسانها هستند که جنگ و جهاد را می سازند و یا جهاد انسان ساز است؟

این روزها خیلی ها به دنبال معنای زندگی اند و کتابهای معنای زندگی را بیشتر میخرند و می خوانند.

بیایید بیندیشیم که چگونه انسان می تواند با انتخابهایش به زندگیش معنا دهد؟

مربع های قرمز اتفاقا میخواهد نشان دهد که معنای زندگی را خودمان می سازیم با انتخابهایمان.

انتخاب ما اگر خدای نکرده شیطان باشد زندگی معنایی نخواهد داشت ولی اگر خدا باشد زندگیمان رنگ پیامبر و حضرت علی و حضرت زهرا و امام حسن و امام حسین و امام زمان سلام الله علیهم اجمعین می گیرد ... و چه معنایی بالاتر از آن برای زندگیِ دنیا!

صبغه الله و من احسن من الله صبغه... بقره 138


کتابفرهنگهنرنویسندگیجستار
۵
۲
amin.babazadeh
amin.babazadeh
با تکیه بر سنت پی شناخت ِزمانۀ خویشم ... سردبیر مجله کتاب فردا https://bookroom.ir/mag/
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید