قبل از کرونا اکثر ما در دنیای بیانتهای شبکههای مجازی غرق شده بودیم اما کوید یک پدیدهی غریب برای ما نسل پاندمی ندیده بود. حتی فکر قرنطینه هم به ذهن ما که آبله و وبا ندیده بودیم خطور نمیکرد. شاید اوایل از وقت بیشتری که برای ماندن در خانه داشتیم سرمست بودیم اما این مستی خیلی طول نکشید و الان یک سال آزگار است که فقط خماریاش مانده و مایی که راهی برای فرار نداریم.
ما ماندیم و یک اینترنت نیمبند و گوشی موبایل و یک کوه کار نکرده.

اوایل همین کرونا بود که من و مرضیه ازدواج کردیم و در همین کرونا بود که بدون جشن و مراسمی به خانهی خودمان آمدیم. یک روز بعد از کار روزانه در پذیرایی نشسته بودیم و حوصلهمان سررفته بود و سرمان در گوشیهایمان بود که در اینستاگرام یک پست مربوط به داستان کودکان توجهمان را جلب کرد؛ اما چه قصهای؟ سر و تهش در تگزاس میگذشت، دربارهی بازی بیسبال بود و هیچ ربطی به فرهنگ ما و کودک ایرانی نداشت. همان موقع بود که من از خاطرات قصه گفتن مادربزرگم گفتم، مرضیه هم چند قصه از حفظ تعریف کرد و گفت از زمانی بچگی این داستانها را در خاطر دارد. از اهمیت داستانهای ایرانی حرف زدیم و از خانهنشینی اجباری کرونا. هر چه بیشتر حرف زدیم بیشتر کمبود محتوای مناسب کودک ایرانی و امروزی به چشممان آمد، متوجه شدیم کودک امروز مادربزرگش را گم کرده است. پس شروع به جستوجو و تحقیق کردیم، باید کتابهای معتبر و روایتهای شفاهی را جمع میکردیم، با توجه به تجربهای که در ساختن پادکست فیکشن داشتیم تصمیم گرفتیم داستانهای مادربزرگها یا همان ادبیات عامیانه شفاهی ایران را که در دست فراموشی است در غالب محتوای صوتی مناسب برای کودکان و در عین حال خاطرهانگیز برای بزرگسالان تولید کنیم.
اسمش را گذاشتیم قصهگو، حالا ماجرای ثبت دامین و مصیبت فروشی بودن دامینهای دسته اول بماند. دوست داشتیم اولین قدم این برنامهی بلندمدت را در شب یلدای امسال که بهواسطهی کرونا حال و هوایی متفاوت داشت برداریم. لندینگ پیج را با حال و هوای یلدا ساختیم و یک داستان نوستالژیک ضبط کردیم و در شب یلدا داستان خاطره انگیز "نمکی" را به عنوان هدیه از طرف قصهگو در بلندترین شب سال منتشر کردیم. بعد از آماده شدن سایت و محتوا رسیدیم به قسمت سخت و نفسگیر بازاریابی. هم زمانمان برای مارکتینگ کم بود و هم بودجهی کافی را نداشتیم. در نتیجه از حوالی ظهر 30 آذر، من و مرضیه در پیجهای شخصی خودمان در توییتر و اینستاگرام قصهگو را معرفی کردیم و سعی کردیم هدف از این کار را توضیح دهیم، هرچند که خیلی امید نداشتیم اما در انتهای شب یلدا بیش از 400 نفر داستان نمکی را شنیده بودند.

اگر هنوز داستان "نمکی" را نشنیدهاید، میتوانید از اینجا گوش کنید.
فکر به اینکه در بلندترین شب سال در کنار خانوادههایی که بیشترشان نمیتوانستند عزیزانشان را ببینند بودهایم و برای مدت کمی سرشان را گرم کردهایم، بهترین حال این چندوقت اخیر برای ما بود و عزممان را برای ادامهی کار جزمتر کرد.
قصدمان این است که منبعی قابل قبول و ماندگار از این داستانها و افسانهها که به اصطلاح به آنها قصه پریان میگویند را جمعآوری و ثبت کنیم.باشد به یادگار برای فرزندانمان و فرزندان فرزندانمان که ما را نمیبینند.