فکر می کردم مردم مهربانند؛ یا حداقل بهم رحم می کنند، و خدا خواست هربار ثابت کند بیشتر از من می فهمد.
دلم سوخت، هربار که دلم برای خودم و زندگانی ام سوخت هربار که اشک های پر حرارتی از چشم هایم سرازیر شد
در هربار هیچ چیز فراموشم نشد
اگر قدرتی به من رسید قطعا در همین دنیا انتقام میگیرم و اگر نرسید در آخرت از کسی عبور نمیکنم
و اگر هم آخرتی وجود نداشت؛ هرکس را که ربوبیت زمانه به دستش بود رسوا میکنم.
هرچه کردم شکر آن را روزگار از من گرفت