چند لحظه به صورتم نگاه کرد و بعد این دیالوگ برقرار شد، میدونست روز بسیار سختی داشتم، حال و روز خسته و خمیدهم رو دید و انگار اون تار های سفید هم مویدی بود برای هر چه گمان میکرد.
هرگز فکر نمیکردم زندگی اینقدر دست نیافتنی بشه که به پوچی میل کنه، فکر نمیکردم در برابر آرزو های سطحی ما موانع بزرگی قرار بگیره.
رحم در وجودم رفته رفته آب میشه و من احتمالا تبدیل به تکه سنگی از جنس خون آشام های آدم نمای اطراف خودم میشم.
روی سیاه تباهی و ظلم خودش رو در طول عمر من بیدار تر میکنه و حالا من هم جزو افرادی هستم که در منجلاب قرار گرفتم.
شکوه میکنم از جوانی ای که به نوشتن غم نامه هایی در ویرگول گذشت تا بشود نفس کشید
از جوانی که در حسرت ها گذشت، از دعا های که به ثمر نرسید، از شبی که میشد به صبح نرسد اما رسید.
از تمام وعده های دروغ...
فکر می