ویرگول
ورودثبت نام
Alireza Mohamadpor
Alireza Mohamadporهنرمندی جویای نام نشسته بر خطه ای از این کره ی لاجوردی
Alireza Mohamadpor
Alireza Mohamadpor
خواندن ۸ دقیقه·۳ ماه پیش

خودنگاره با مرگ در حال نواختن فیدل

+خب، آخرش چه شد؟

_آرمان هایم یکی یکی مقابل چشمم فروریختند

+بعدش چکار کردی؟

_آرمان های جدید گذاشتم جایشان. طاقچه خالی که نمی شود

... قبیح است کنکور را روایت کردن. زشت است، پلید است که این هیولا را تعریف کنم. هراس دارم از آن که مانند رویدادی شاعرانه، رمانتیک و سینمایی آن را روایت کنم. چون نیست و نباید باشد. این آیین خودآزاری مقدس را نباید روایت کرد. نباید بگذاریم در یاد ها بماند. نباید... ولی چه کنم که روزگاری ست شب و روز من شده فکر کردن به کنکور و نتیجه ی آن و خواب خیالاتی که مشاور و خانواده و معلم و ضمائم و متعلقاتشان برایم تعریف کرده اند. یعنی این شکنجه آنقدر نرمال و متعارف است، یا همه از ترس دیکتاتوری اکثریت دارند کتمانش می کنند؟...

به طرز «معجزه آسایی» دوران کنکور من مصادف شد با ورود یک بازی ویدیویی به زندگی ام... Blasphemous.

«اکنون او رتبه ی برتر کنکور است. و نظرکرده ی خدایمان، سازمان سنجش.

ولی درس خواندن هرگز به پایان نمی رسد. تنها شکل آن دگرگون می شود...»

...مشاور را هر مرتبه که می بینم، خودش را مثل پیامبران آراسته. مثل پیامبران وعده ی سرزمین شیر و عسل (دانشگاه تهران) می دهد. ما را به انجام واجبات (مطالعه کتاب درسی، تست زنی، خلاصه نویسی و مرور سرعتی) می خواند و از محرمات (فیلم آموزشی طولانی، وسواس مطالعاتی، تست با استرس، خواب بدموقع، کم تحرکی، یا خدای ناکرده خدای ناکرده گوشی و فضای مجازی) برحذر می دارد. رتبه برتر های آزمون ها (از جمله اتفاقا خود من) را بالا می برد و تقدیس می کند. از آنها راز موفقیتشان را می پرسد. و آنها هم، همان حرف های خودش را با کلمات متفاوتی تکرار می کنند. لحظه ای با خنده ای تصنعی به حضار (که همگی همسن و سال های خودم اند) می نگرم. تنها یک حدیث در سرم پیچ می زند : «یعنی واقعا کسی حواسش نیست که این شرایط چقدر ترسناک است؟»

مومنان از روی درصد شیمی شان بر یکدیگر برتری پیدا می کنند

-امام علی ع

...کلیسا فرمان بر ارتداد فرقه ی حزن خاموش می دهد و همگی از دم تیغ گذرانده می شوند و جنازه هایشان در گودالی تلنبار می گردد تا به فراموشی سپرده شوند. «معجزه» به یکی از این بندگان خدا رو می کند و او از گور دسته جمعی خودش و هم کیشانش برخاسته و سفری به سوی ارباب کلیسا آغاز می کند. او حالا سلوک معنوی خود برای پالوده شدن از گناه «وجود داشتن» را یافته: این که درس بخواند و انتقام دوستان و یارانش را بستاند...

یا رب العالمین، به حق محمد و خاندان پاکش، درس خواندنم را برکت بده و تراز مرا ارتقا بخش

...آخرین آزمون را که دادم، درصد ریاضی ام خوب نبود.

مشاور احضارم کرد و برنامه ای فوق العاده فشرده تحویلم داد جهت ارتقای درصد ریاضی.

باور راسخ دارد که رتبه برتر کنکور می شوم. من هم لبیک می گویم و برنامه اش را نه در دوهفته ای که خودش ریخته، که در ده روز تمام می کنم. خدایا تو خود می دانی که پیراهن و لباس بیرون رفتن را تنها هنگام خواب شب از تنم درآورده ام، تمام روز مشغول آزمون گرفتن و تست زدن و مرور کردن. ولی خب، مگر می شود جلوی ندای درون را گرفت؟ «می خواهی علاقه و توانایی که دوازده سال درس ریاضی خواندن برایت ایجاد نکرده را در ده روز با «معجزه» درست کنی؟ خودت هم می دانی که آدم ها در نهایت همان میانگین شان اند. اگر تا اینجا بهترین درصد 30 و 40 بوده، غلط میکنی با 70 و 80 درصد داخل خانه احساس افتخار و پیشرفت کنی»

شب آخری، دو شب مانده به کنکور می روم سراغ مشاور و آنقدر با مسئله و سوال بمبارانش می کنم که درنهایت، خواسته ناخواسته آنچه می خواهم را به زبان می آورد:« تو در سوالات احساسی تصمیم می گیری. و این احساسی بودن حاصل گذشته ی توست، زمانی که هنرمند و اهل داستان و ادبیات بودی» و بالاخره آرام می گیرم.

سر جلسه کنکور، یازده یا دوازده سوال را گزینه زدم. در خوشبینانه ترین حالت، 30 یا 40 درصد می شود. فکر نمی کنم برنامه ی ده روزه را انجام نمی دادم هم این عدد تغییری می کرد. آدم وقتی می دانی شرایط جسمانی ات حاصل ژنتیک و تغذیه، شرایط روانی ات حاصل حوادث زندگی، شخصیتت حاصل محیط کودکی و حتی وجود داشتنت برای آن است که شاید در یک شب سرنوشت ساز، دو نفر فراموش کرده اند از لوازم پیشگیری استفاده کنند، حقیقتا دیگر نمی توانی هیچ چیز را جدی بگیری.

سالک بی نام و نشان ما حالا در مترویدوانیایی از کتاب های تست سرگردان است. ناگهان به قانون کولن فیزیک برخورد می کند. سخت است، ولی شکستش می دهد. سپس به گردش خون زیست می رسد. سخت است، ولی آن را هم شکست می دهد. سپس به تابع جزء صحیح ریاضی می رسد. خیلی خیلی سخت و طاقت فرسا است، ولی حتی او را هم شکست می دهد. سپس...

رسیده بودیم به امتحان های نهایی. خیالم راحت بود که همه کتاب هارا در طول سال حلاجی کرده ام و حالا مرور مختصری دارم و بالاخره خداحافظ. دو فصل سریال دیدم. بازی کردم ، همین Blasphemous را. پیاده روی و دوچرخه سواری می کردم. در کنارش مروری هم می کردم و امتحان ها را هم خوب می دادم. تحلیل های اولیه ام نشان می دهند در بدترین حالت نهایت نیم نمره و 0.25 از دست داده ام وگرنه همگی عالی بودند. تا اینکه ناگهان، ناظری درونی برخاست و در گوشم گفت: «چرا داری نمره خوب می آوری؟»... واقعا چرا؟ چرا با همچین ساعت مطالعه کمی دارم نتیجه می گیرم؟... نکند دارم کفر می کنم؟ چرا تمام روز من برای کنکور نیست؟ آیا نتیجه خوب من مشروع است؟ چرا به اندازه کافی برایش عذاب نمی کشم؟

همان شب به خدمت مشاور رسیدم. کلی اشک ریختم و غلط های 0.25 ام را تا یک نمره و دو و نیم نمره بزرگ نشان دادم و خلاصه کاری کردم حسابی شماتتم کند، بلکه وجدانم آسوده شود و به اندازه کافی برای این کفر آشکار و نابخشودنی مجازات شوم. گوشی را همانجا جا گذاشتم تا همین اخیرا. سپس برگشتم به روال معمولم. تمام روز درس، تمام روز مرور. غذا خوردن هول هولکی، خواب نصفه و نیمه. چند امتحان باقی مانده را هم خوب دادم ولی هنوز هم سوالی آزارم می دهد : اگر گوشی را تحویل نمی دادم هم، احیانا همین نتیجه را نمی گرفتم؟

+می خواهم از گناهانم توبه کنم

-...پول بده

+همه را گرفتی

-عمرت را بده

+همه را گرفتی

-دست و پایت را بده

+...ندارم

-ایمانت را بده

+...ندارم

-امیدت را بده

+...ندارم

-...توبه ات پذیرفته شد.

از بد آوردن کنکور می ترسم.

ولی بیشتر از آن از خوب آوردن کنکور می ترسم.

می ترسم که دقیقا تبدیل شوم به همانی که مشاور می گفت.

می ترسم چند سال دیگر، وقتی به این یادداشت می نگرم، به این حس پوچی پس از کنکور خنده ام بیاید.

می ترسم فکر کنم احیانا این همه سختی و رنج و فشار، ارزشش را داشته.

می ترسم روزی شرم کنم از اینکه بگویم کنکور چه اجزای دوست داشتنی و ارزشمندی از وجود مرا برای همیشه خاموش کرد.

ولی فرقی ندارد نه؟

بنای کنکور، از بنای جهان هستی هم پاینده تر بنظر می رسد.

فقط به حال خودم افسوس می خورم...

اگر از اول هم قرار بود فضیلت من اینگونه تعیین شود،

اگر قرار بود هرچیزی که ساخته ام و خودم را با آن تعریف می کنم، در این برهه زندگی از من گرفته شود تا در یکی از قالب های تمیز پذیرفته شده جهانم جا شوم،

میگفتید زودتر لباسی که دوست دارم را بپوشم

زودتر ولگردی شبانه را شروع کنم

زودتر تارک صلاه شوم

زودتر با دختر ها لاس بزنم

زودتر پول هایم را در بطالت حرام کنم

اگر جهان من با کنکور معنا می یابد، حق ندارد بگوید که معنادار است، حق ندارد بگوید که هدفمند است.

ای آسمان! تو از آبی ترین رنگ دنیا محرومی

برو به درصد ریاضی و فیزیکت برس.

و بالاخره سالک بی نام ما، به روبروی دروازه ی کلیسای مادر رسیده بود، حوزه ی کنکورش.

جایی که آخرین چالش، یعنی اعلی حضرت اسکریبار، ارباب کلیسا، انتظار او را می کشید.

وارد ساختمان شد و دروازه را بست...

حدودا چهار ساعت هیچ خبری از او نشد. هیچکس نمی دانست که نبرد چگونه پیش می رود.

تنها می شد حدس زد که احتمالا الان باس فایت در فاز دوم است، دارند دفترچه ی فیزیک و شیمی را می آورند.

الان نوبت ریاضی است،

حتما حسابی خسته شده، دارد با آخرین رمق هایش محاسبات ریاضی را انجام می دهد.

کاش حداقل با زمین شناسی، درصد ریاضی اش را جبران کند.

و بعد چهار ساعت، بالاخره از سالن خارج شد.

تمام بدنش خونی بود. از چهره اش می شد فهمید که چه ها دیده است.

به خودش آمد و دید جماعتی شاد و خندان احاطه اش کرده اند و دارند از او فیلم می گیرند.

دار و دسته مشاور بودند. آنقدر از داستان او برایشان تعریف کرده بود که منتظر بودند به محض خروج او ابرهای سیاه ناپدید شود و «معجزه» ی تاریک از دنیا رخت ببندد و دنیا از گل و بلبل آکنده گردد.

لحظه ای به حال خودش افسوس خورد. به این اندیشید که این چهره های شاد و خندان لب، پس از انتشار نتایج چگونه خواهند بود.

احساس گناه می کرد. تمام گناهان عالم بر شانه های او ریخته بود. گمان می کرد جهانی را با ظاهر زیبا و موجهش فریفته.

ولی خیلی زود خودش را جمع کرد و همراه بقیه خندید و شادی کرد.

حالا او، جایی در همین سرزمین، مثل بقیه مشغول دعاست تا «معجزه» باری دیگر به او رو کند و به زندگی اش برکت بخشد. او را به دانشگاه موعود بفرستد، همانی که در سلفش انواع خوراکی ها، از خرما و انگور و سیب و انار مجانی فراهم است. همان سرزمین موعود که دختران زیبارو و دست نخورده در انتظار بچه های درسخوان اند تا با آنها آشنا شوند. همانجا که معلمان آکسفورد و کمبریج کمین کرده اند تا انها را روی هوا بزنند. اینها، همه جزای اعمالی است که انجام می داده اند.

و خداوند بخشنده و مهربان است.

صدق الله العلی العظیم

+پوچی تو را نجات نمی دهد. -ولی حالم را بهتر می کند +...
+پوچی تو را نجات نمی دهد. -ولی حالم را بهتر می کند +...

کنکوردانشگاهخاطرهداستان
۰
۰
Alireza Mohamadpor
Alireza Mohamadpor
هنرمندی جویای نام نشسته بر خطه ای از این کره ی لاجوردی
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید