آدمهایی که در روز میبینم سه دستهان.
بعضیهاشون هستن که بهم نزدیکن. واسه همین کنارشون راحتم و نگران سوءتفاهم و دلخوری و ادا بازی و اینا نیستم. مثلا وقتی میرم پیششون نگران پاره پورگی لباس و جوراب و اینا نیستم. یا مثلا وقتایی که باهاشون همصحبت میشم لازم نیست حرفهام رو قبل گفتن هی مزهمزه کنم و این باعث میشه بتونم از گپ زدن باهاشون لذت ببرم. خلاصه اینکه چیزی به پیچیدگیهای زندگی اضافه نمیکنن.
بعضیها هم هستن که کلا نمیشناسمشون و احتمالا همین یه بار تو کل زندگیم میبینمشون. کنار اینا هم خیلی نگران چیزی نیستم. معمولا بعد از کمی کلنجار ذهنی میتونم خودم رو قانع کنم که فرض عدم وجودشون در دنیای من چیزی از کلیت مسئله کم نمیکنه (ولی طبیعتا مسئله رو بینهایت ساده میکنه). به همین خاطر معمولا آگاهانه از توی دنیام حذفشون میکنم و زندگی به یکباره فالودهی شیرازی میشه. مثالش، آدمهای رندومی که تو خیابون یا تو مترو یا وسط کوه بهشون برمیخورم.
بعضیها هم هستن که تو دستهی سوم هستن. نه نزدیکن نه دور. نه رفیقن نه غریبه. فقط هستن. الفتی باهاشون ندارم ولی از سر ناچاری مدوام باهاشون سر و کار دارم. مثلا دوستهایی که سَر و سِرّی با هم نداریم ولی معمولا تو جمعهای دوستانه همدیگه رو میبینیم. یا مثلا دوستهای دوستهای نزدیکم. یا شوهر عمه و زن دایی و اون گونهی انسانی کلا. یا بعضی از همکارام. یا مثلا همین آقای سیبیلوی پشت دخل سوپری محل. کل این بنای هزارتوی آداب اجتماعی من، بنا شده برای سر و کله زدن با این جماعت. همینها سهامدارای اصلی صنعت ماسکسازی هستن به نظرم.
برای من، نهایتش، آدمای دستهی اول هستن که کیفیت زندگی رو تعیین میکنن؛ آدمهایی که داخلن. دستهی آخر، آدمهای روی مرز، معمولا روشون میانگین بگیری شاخص کیفیت رو میآرن پایین. دستهی دوم هم که طبق تعریف نخودیان.
آسایش دو گیتی برای من کوچیک کردن مرزهاس در عین ثابت نگه داشتن مساحت داخل. مرز و مساحت هم که مطلع هستی، لزوما با هم متناسب نیستن. مثلا کسی که صبح تا شب تو اینستا پهنه، طول مرزش بینهایته، مساحتش صفر (حالا نه لزوما، ولی یکی رو فرض کن اینجوری). ما بهش میگیم فرکتال. یه اسم فارسی -شبیه هخامنشیان- هم داشت که فی الحال یادم نمیآد.
دایره، بین شکلهای با مساحت یکسان، کمترین مرز رو داره. ساده زی، نیک زی.
